Güney Filistin Çıkmazı Gazze’de Britanya yenilgileri

Mart 1917’deki ilk Gazze yenilgisinin ardından, Doğu Kuvveti’nin komutanı Korgeneral Charles Dobell, 53. (Galler) Tümeni’nin komutanı Tümgeneral Alister Dallas’ı görevden aldı, tümen ise Çöl Kolordusu’ndan Doğu Kuvveti’ne aktarıldı. Ancak 21 Nisan’daki ikinci yenilginin ardından, bu kez General Archibald Murray Dobell’i görevden aldı ve yerine Çöl Kolordusu’nun komutanı Korgeneral Philip Chetwode’u terfi ettirdi. Chetwode’un yerine Anzak Süvari Tümeni komutanlığından terfi ettirilen Harry Chauvel geçti, Yeni Zelanda Süvari Tugayı’nın komutanı Edward Chaytor ise Chauvel’in yerini aldı. Bununla birlikte Korgeneral Archibald Murray'de Haziran ayında Mısır Seferî Kuvveti (EEF) komutasından alınarak İngiltere’ye geri gönderilecekti.

İkinci Gazze Muharebesi’ndeki yenilginin ardından Necef Çölü’ne dayanan EEF için Osmanlı kuvvetlerinin geniş çaplı bir karşı taarruz başlatmaması büyük bir şans olmuştu; zira böyle bir taarruzun EEF’i hatırı sayılır bir mesafeye geri püskürtmeyi başarması muhtemeldi. Bununla birlikte EEF, muharebenin sonunda elinde tuttuğu mevzileri güvence altına alma, ağır kayıplara uğrayan piyade tümenlerini yeniden örgütleme ve takviye etme gibi acil sorunlarla karşı karşıya kalmıştı.

Britanya kuvvetleri, Birinci Gazze Muharebesi'nde yaklaşık 4.000 kayıp vermişti, ikinci muharebede ise 6.000’den fazla kayıp yaşadı. Bu kayıpların idaresi gerekiyordu; ölüler gömülüyor, şahsi eşyaları depolanıyor ya da memlekete gönderiliyor, yaralıların tedavisi sağlanıyordu. Bu sırada EEF’in demiryolu hattı, İkinci Gazze Muharebesi’nden önce ulaştığı Deyr'ül Belah’tan Şellal’a uzanan bir yan hatla genişletildi.

EEF, İkinci Gazze Muharebesi sonrasında geri çekilirken, Yeni Zelanda Süvari Tugayı Gazze Vadisi üzerinde Gazze’nin 8 km güneyindeki Tel Fara’da mevzilendi ve muhtemel bir karşı taarruza karşı siperler kazdı.

Her iki taraf da Gazze–Birüssebi hattını savunmak için geniş çaplı tahkimatlar inşa etti (özellikle neredeyse birleşme noktasına gelen yerlerde bu tahkimatlar oldukça güçlüydü). Bu siperler Batı Cephesi’ndekilere benziyordu, ancak o kadar geniş çaplı değildi ve açık bir kanat barındırıyordu.

Birbirinden 400-2.500 yard (370-2.290 m) mesafe ile ayrılan savunma hatları, Akdeniz kıyısındaki Şeyh Ailin’den başlayarak Şeyh Abbas üzerinden Tel el Cemmi ve Birüssebi’ye kadar 30 mil (48 km) boyunca uzanıyordu. Ancak Şeyh Abbas’ın ötesinden itibaren kesintisiz siper hatları, Osmanlı hattının Gazze’den Birüssebi yoluna doğru güneydoğuya uzanmasıyla bir dizi tahkimli mevziiye dönüşüyordu; bu sırada EEF hattı ise Gazze Vadisi boyunca daha keskin biçimde güneye yöneliyor ve Osmanlı hattının 14 km güneyine kadar inebiliyordu.