Karakul Muharebesi Muharebe öncesi

28 Mayıs sabahı saat 5'te, Tatar asıllı ve Nikolay Karamzin'in oğlu olan Albay Andrey Nikolayeviç Karamzin [ru], keşif göreviyle Slatina'dan hareket etti. Daha yola çıkmadan alayda gerginlik hissediliyordu. Karamzin'e tahammül edemeyen subaylar, bir araya gelip alaycı yorumlar yaparken, askerler de kulak kabartıyordu. Bir tanığın aktardığına göre, "Bakalım bugün bizim Sankt-Peterburglu zarif beyimiz ne yapacak? Liprandi [en] delirdi mi? Böylesine ciddi bir görevi alaya yeni katılan birine vermek de neyin nesi? Bu, yalnızca bizim için değil, sıradan askerler için de hakaret!" diye homurdanıyorlardı. Askerler de bu sözleri onaylayan bir şeyler mırıldandı. Karamzin birliğinin önüne gelip selam verdiğinde, askerler isteksiz ve zayıf bir şekilde karşılık verdiler. "Ne dersin?" diye sordu bir subay diğerine. "Kötüye gidiyor!" yanıtını aldı.

Karamzin'in komutası altındaki birlik, General Pavel Liprandi'nin emriyle Osmanlı askerlerinin bulunduğu Karakul'a [en] doğru ilerledi. Ancak Rusların Tuna Ordusu'nda istihbarat sistemi son derece zayıftı. Öyle ki, Rus komutanlar çoğu zaman Müşîr Ömer Lütfi Paşa tarafından gönderilmiş ajanları kendi casusları sanarak bilgi topluyorlardı.[b] Yirmi verst yol kat ettikten sonra, Karamzin Vlăduleni [ro] köyünde mola verdi. Subaylarını çadırına davet ederek birlikte yemek yemeyi teklif etti lâkin neredeyse hiçbiri bu davete icabet etmedi. Karamzin'in emrindeki birlik; keşif görevi için kendisine verilen altı süvari bölüğü, bir Kazak yüzbaşılığı ve dört toptan oluşuyordu. Bu süvari bölüklerinden dördü, Karamzin'i o güne dek hiç tanımamış askerlerden meydana geliyordu.

Bir süre daha ilerledikten sonra, önlerinde Teslui [en] nehri belirdi. Üzerinde dar bir köprü vardı. Yüzbaşı Mihail Çernyayev [en], Karamzin'in yanına gelerek bu geçidi kullanmanın büyük bir risk teşkil ettiğini belirtti. Eğer Osmanlı askerleri saldırıya geçerse, birlik geri çekilemez ve felaket kaçınılmaz olurdu. Ancak Karamzin bu uyarıyı dikkate almadı ve askerlerine köprüden geçmeleri emrini verdi. Bununla da yetinmeyerek, kısa süre sonra karşılarına çıkan ve çamurlu bir vadi üzerindeki ikinci bir dar köprüden de geçilmesini buyurdu. Çernyayev, bu geçişin tehlikeli olduğunu bir kez daha hatırlattığında, Karamzin şu cevabı verdi: "Elimdeki talimatlar gereği bağımsız hareket ediyorum. Aleksandriya Hussarları [ru] gibi yiğit bir alayın geri çekileceğini hiç sanmıyorum, aklıma bile getirmem! Bu askerlerle her zaman ileri gitmek gerekir!". Kimse bu sözlere karşı çıkmadı. Çernyayev, kararın büyük bir risk taşıdığını son kez vurgulamakla yetindi ve savaş alanında komutanla tartışmak istemeyerek kenara çekildi. Bunun üzerine ordu, sessizlik içinde köprüden geçmeye başladı.