Yaylı tambur İcrası

Yaylı tambur gövdesi iki dizin üstüne sapı yere dik olarak konularak viyolonsel yayına benzeyen bir yayla çalınır. Ses alanı iki oktavdır ama bazen orta tel de kullanılarak iki buçuk oktava kadar çıkabilir. Türk müziğinde insan sesine en yakın saz olduğu söylenir. Mızraplı tamburun tellerinin hepsi aynı yükseklikteyken, yaylı tamburun en soldaki iki alt teli yaklaşık 2 mm daha yüksektedir ve bu iki tel gövde üzerinde birleştirilip tek tel olarak çalınır. Çoğu tamburda dört sıra hâlinde toplam 6 tel vardır ama 7-8 tele kadar tel takılabilir. Alt telde, 0,32 ila 0,36 mm arası teller tercih edilir. Mızraplı tambura yapılan bolahenk akorttan daha dik olan mansur akortla çalınır. En alttaki yegâh teli, diyapazonun re sesine akortlanır. Transpozedeki orta tel kullanımı hariç, icrada sadece yegâh teli kullanılır. Diğerleri ahenk telleridir.

Mızraplı tambur ile yaylı tambur arasındaki temel fark, icra tekniklerinden kaynaklanmaktadır. Mızraplı tamburda, yapısal özellikleri gereği uzun süreli ve kesintisiz nağmelerin icrası mümkün değildir. Buna karşın, tamburun yayla çalınan formu olan yaylı tambur, sürekli ses üretimine imkân tanıdığından uzun ve bitişik nağmelerin icrasında avantaj sağlamaktadır. Bununla birlikte, yaylı tamburun icrası, mızraplı tambura kıyasla çok daha güçtür. Zira tambur, organolojik açıdan esasen mızrapla icra edilmek üzere geliştirilmiş bir sazdır. Tek tel üzerinden icra edilmesi, enstrümanın kontrolünü ve özellikle hızlı ya da çeviklik gerektiren eserlerdeki hâkimiyeti güçleştirmektedir. Yay kullanımıyla birlikte perde tutuşu, yay hâkimiyeti ve entonasyonun korunması gibi ek unsurlar da devreye girdiğinden, detone olma riski artmaktadır. Bu sebeple yaylı tambur, geniş imkânlar sunmasına karşın, icracısından yüksek düzeyde teknik donanım ve müzikal tecrübe talep eden bir enstrüman olarak değerlendirilmektedir.