Vadi Muharebesi (1916)

5 Aralık 1915'te Halil (Kut) Paşa ve Alman komutan von der Goltz komutasındaki Osmanlı kuvvetleri, 25.000 kişilik bir İngiliz-Hint kuvvetini kuşatarak Bağdat'ın 80 km güneyindeki Kût-ül Amâre şehrini kuşatmaya başladı. Binbaşı Charles Townshend'in yardım taleplerine yanıt veren Irak Cephesi komutanı Sir John Nixon, kuşatma altındaki garnizonu kurtarmak için Korgeneral Fenton Aylmer komutasındaki 19.000 kişilik İngiliz Dicle Kolordusu [en]'nu gönderdi.

Kut'u kurtarmaya yönelik ilk girişim (Sağ Sahil Muharebesi) 6 Ocak 1916'da gerçekleşti. Aylmer'in, Tümgeneral George Younghusband komutasındaki öncü kuvvetleri Ali El Garbi'den Sağ Sahil'e doğru Dicle'nin her iki kıyısından ilerledi. Younghusband'ın kuvvetleri 6 Ocak sabahı Sağ Sahil'in 5,6 km doğusunda Osmanlı kuvvetleri yakın temasa girdi. İngilizlerin, Osmanlı kuvvetini yenilgiye uğratma çabaları başarısız oldu. İngiliz kayıpları 133'ü subay olmak üzere 4.202 gibi ağır bir rakamdı. Bunu takiben, Osmanlı kuvvetleri 9 Ocak'ta mevzileri terk etti ve 16 km yukarıya, Vadi'ye çekildi.

Aylmer'in birlikleri yorgun düşmüş ve moraller bozulmuştu. İlerlemeleri, ikmal yolu sıkıntısı yüzünden engelleniyordu. Aylmer, Vadi mevzisini aşmayı, Felahiye Sapağı'nı ele geçirmeyi ve Osmanlı kuvvetlerini kuşatmayı planlıyordu. Tuğgeneral George Kemball [en] komutasındaki 7. (Meerut) Tümen [en] ve 28. Hint Tugayı [en] Vadi siperlerine saldırırken, Dicle Kolordusu [en]'nun geri kalanı kanattan hareket edecekti. Ancak, İngiliz birlikleri bölgenin haritasına sahip olmadığı için zorlanıyordu, bu nedenle planlamanın çoğu şansa bırakılmıştı.

Bu arada, Halil (Kut) Paşa komutasındaki Osmanlı ordusu, İngilizlerin Kut'a ulaşmak için geçmek zorunda kalacakları Vadi Nehri kıyısında 20.000 kadar askerle karşılamak üzere mevzilenmiş bekliyordu.

Sisin altında topçuların ağır ilerlemesi nedeniyle ertelenen saldırı, 13 Ocak günü öğleden sonra başlamış ve İngiliz kuvvetlerinin Osmanlı mevziisi karşısında zorlanması, amaçlanan sürpriz saldırı imkanını kaybetmişti. Kemball [en] cephe boyunca ilerlerken, Younghusband [en], kuvvetlerinin büyük kısmıyla geniş bir dönüş manevrasına girişmiş, başarı şansını ciddi şekilde etkilemişti. Alarma geçen Osmanlı kuvvetleri, yaylım ateşi ve topçu bombardımanı ile İngiliz harekâtını durdurdu.

Ellerinde uygun haritalar olmadığı için, İngiliz öncü kolu kayboldu. Fırsatı değerlendiren Osmanlı birlikleri, İngiliz kanat manevrasıyla yüzleşmek için kuzey-güney yönünden doğu-batı yönüne doğru ilerlemeye başladı. Bunun sonucunda 28. Tugay tarafından yapılan cephe taarruzu ağır kayıplarla geri püskürtülmüştür.

Akşam saatlerinde girişimin başarısız olacağı anlaşılmıştı. Felahiye Sapağı hâlâ Osmanlı birlikleri tarafından güçlü bir şekilde tutuluyordu. Aylmer, taarruzu iptal etmiş ve kalan birliklerinin çoğunu Dicle'nin sağ kıyısına taşımıştı.

Bu sırada Aylmer'in birlikleri Vadi'nin kontrolünü ele geçirmişti ama bu, saldırıda ölen ya da yaralanan 1.600 kişiye (40 İngiliz subayı dahil) yakışmayan küçük bir ilerlemeydi. Yeterli tıbbi kapasite ve malzeme sağlanması Sağ Sahil'deki korkunç fiyaskodan bu yana önemli bir gelişme göstermemişti, bu nedenle pek çok yaralı birkaç gün boyunca tedavi veya tahliye edilmeden acı çekti.

İngilizler, Kut'taki sıkışmış olan orduyu kurtarmak için önümüzdeki aylarda Osmanlı hatlarını yarma girişimlerini sürdürdüler, ancak bunların hepsi başarısız oldu. Nisan 1916'da, kuşatma altında geçen yaklaşık beş ayın ardından Townshend, nihayet 10.000 adamıyla birlikte, o zamana kadar İngiliz birliklerinin tek seferde teslim olduğu en büyük teslimiyetle teslim oldu.

Açlığa ihmal nedeniyle yaklaşık 5.000 İngiliz esir öldü. Kut Kuşatması, Osmanlı askerlerinin moralini ve Osmanlı Ordusu'nun Orta Doğu'daki prestijini büyük ölçüde artıran önemli bir Osmanlı zaferiydi. Öte yandan İngiliz hükûmeti ise Mezopotamya'ya daha fazla kaynak aktarmak zorunda kalmıştır.

İngilizler, on altı gün sonra 11 Mart 1917'de Bağdat'ı ele geçirmeye giderken Şubat 1917'de Kut'u ele geçirdi. Kut'un kaybedilmesi nedeniyle İngilizlerin yaşadığı prestij kaybı kısmen giderilmişti. Osmanlı hükümeti, İran cephesindeki kolorduları çekip, İngilizlerin Musul'u ele geçirmek üzere harekete geçmesini engellemek için yeni bir ordu kurmak zorunda kaldı.