Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği

Örgütün kökü 1968 dönemine kadar uzanır. Grubun çekirdeği, aynı yıl, SBF'ye bağlı Basın Yayın Yüksek Okulu'nun birinci sınıfına kaydolmuş Aktan İnce, Yaşar Ayaşlı, Aydın Çubukçu, Nejat Arun'dur. Daha sonra Mustafa Kuseyri, Hikmet Çiçek, Niyazi Yıldızhan (daha sonra THKO'ya katılmıştır), Ertan Günçiner, Osman Yaşar Yoldaşcan, Mehmet Fatih Öktülmüş, Muzaffer Doyum, Erhan Erel gibi isimlerin de katıldığı grup o zamanlar "Basın Yayın Komünü" diye anılırdı. Bu yapı Devrimci Gençlik içinde faaliyet gösteriyordu. 1969 yılındaki bölünmede "Proleter Devrimci Aydınlık" safında yer aldı. Aydınlıkçılar pasif görüldüğü için 1970 ortasında ayrılarak, bağımsız bir gruba dönüştü. Bu gruba bağlı kişiler, 1971 yılında İzmir'den Denizli'ye para taşıyan Ziraat Bankası aracındaki 4 milyon TL'ye el koyarak büyük bir soygun eylemini gerçekleştirdiler, fakat bir süre sonra yakalandılar.

1974 yılındaki genel aftan sonra isimsiz bir grup olarak yeniden toparlandı. Kayda değer bir büyüme gösterdi. 1975 sonunda birleşme görüşmeleri sonrasında, Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu (THKO) taraftarlarının örgütü yeniden diriltmek için kurdukları THKO-GMK ile birleştiler. THKO-GMK'nin "Mücadelede Birlik (yasal dergi: Emeğin Birliği)" ve "Yoldaş (yasal dergi: Halkın Kurtuluşu") hiziplerine ayrılması sırasında Halkın Kurtuluşu grubuyla birlikte hareket etti. Mayıs 1977'de örgüt bölündü. Bölünmede Aktan İnce ve Yaşar Ayaşlı etrafındaki grup, Gökalp Eren, Mehmet Asal, Ercan Öztürk, Semih Orcan ve Veli Yılmaz önderliğini "oportünist" ve "tasfiyeci" olmakla suçladılar ve THKO'dan ayrıldılar. THKO, TDKP'ye dönüşürken, çalışmalarını Devrimci Proletarya adı altında yürüttüler.

19 Şubat 1979'da örgüt, İleri Militanlar Toplantısı (İMT) ile yeniden toparlandı. Yaşar Ayaşlı, Osman Yaşar Yoldaşcan, Mehmet Fatih Öktülmüş ve İsmail Cüneyt tarafından TİKB, eski tarz yarı yasal yapı terk edilerek yasadışı ve yeni bir temel üzerinde kuruldu. Program ve tüzük yayınlandı. Orak-Çekiç ve İhtilalci Komünist adlı yasa dışı yayınlar çıkarılmaya başlandı.

TİKB, 12 Eylül Darbesi'ni faşist olarak nitelendirerek yurt dışına çıkmayı reddetti ve silahlı direniş kararı aldı. 12 Eylül Darbesi'nin hemen ardından 29 Eylül 1980 günü Merkez Komitesi üyesi Osman Yaşar Yoldaşcan girdiği silahlı çatışmada öldü. 1983 yılında MK üyesi İsmail Cüneyt işkencede, yine MK üyesi Mehmet Fatih Öktülmüş 1984'teki ölüm orucunda hayatlarını kaybettiler. Birçok üyesi işkencede ve çatışmalarda öldürüldü. İşkencede Türkiye'nin en iyi direnen örgütü olarak isim yaptı. 1989 yılında çıkarılan Adressiz Sorgular adlı kitapta direnenlerin anlatımları yayımlanmıştır.

1983 yılına gelindiğinde, örgütün TSK tarafından tespit edilen 1714 üyesinden 382'si yakalanmıştı.

12 Eylül Darbesi'nden sonra TİKB yurt dışına çıkmadan beş yıl mücadele etti. Yaşar Ayaşlı ve etrafındakiler 1985 yılında yakalanınca örgüt çökertildi. Uzun süre faaliyet yürütülemedi. Ancak 1988 yılından sonra hapisten çıkan kadrolar tekrar hareketi toparladılar.

1990'ın başlarında Emeğin Kurtuluşu Kurultayı'nı örgütlemeye girişti.

1990 sonrasında Yaşar Ayaşlı hapiste iken dışarıda MK görevi yapan iki eski yönetici tarafından tasfiye edildi. Başka birçok eski militanın da örgütten ayrılması üzerine TİKB içsel bir dönüşüm gösterdi. Geride kalanlar belirgin bir yenilenmeye, rota değişikliğine yöneldiler. Yasa dışı yapı, işkencede direnme gibi bazı militan özellikler silikleşti.

1991 yılında 2. konferansını yapan örgüt, 1989 bahar eylemlerini "işçi sınıfının yeniden yükselişi" olarak kabul edip, bu sürecin getirdiği avantajları kullanarak, yasal yönde sözü edilen bir noktaya geldi. Belli başlı üyelerini yurt dışına çekerek yasal konumunu güçlendirdi.

1995 yılında "3. Konferans" öncesi örgüt içinde başlayan "demokratik merkeziyetçilik" tartışması çerçevesinde örgütün bürokratikleştiğini ve yozlaştığını ileri süren ve kendilerini "bolşevikler" olarak adlandıran bir grup, örgütten ayrılarak TİKB-B örgütünü kurdular. TİKB-B, legal olarak Proleter Devrimci Duruş dergisini yayımlamaktadır.

Örgüt, Gazi Mahallesi'nde çeşitli eylemlerde bulundu. Gazi olaylarından sonraki süreçte "Söz Alınterinin Kurultayı"nı örgütleme girişimleri hem hız hem de kitlesellik kazandı. Bunun bir sonucu olarak olaylı 1 Mayıs 1996'da kürsü işgalini gerçekleştirdiler.

Aynı ay içerisinde cezaevlerinde başlayan ölüm oruçlarına, cezaevlerinde bulunan tüm üyeleri ile süresiz açlık grevi tanımlaması ile katıldılar. 12 kişinin hayatını kaybettiği bu eylemde üyelerinden 3 kişi (Tahsin Yılmaz, Osman Akgün, Ulaş Hicabi Küçük) öldü.

2000 yılında F tipi cezaevlerine karşı 3 örgüt (DHKP/C, TKP/ML, TKİP) tarafından başlatılan ölüm oruçlarına katılmayarak sürecin erken başlatıldığını ve sonunun karanlık olduğu yorumunda bulundu. 19 Aralık katliamından önce devletin 3 kapı 3 kilit önerisini kabul etmesini savunarak ölum orucunun bitirilmesini savunsa da sürece bir etki edemediler. Hayata Dönüş Operasyonu'nun ardından 10 Şubat 2001'de ölüm orucuna dahil oldu. 28 Mayıs 2002'de 7 örgüt ile birlikte ölüm orucunu sonlan

1. № 001 AntiFaşist Mücadele Komitesi (AFMK)
2. № 002 İhtilalci Komünist
3. № 003 Orak-Çekiç
4. № 004 Genç Komünar

1. KİTAP AntiFaşist Mücadele Komitesi (AFMK) Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği AntiFaşist Mücadele Komitesi (AFMK)
2. KİTAP İhtilalci Komünist Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği İhtilalci Komünist
3. KİTAP Orak-Çekiç Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği Orak-Çekiç
4. KİTAP Genç Komünar Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği Genç Komünar
5. KİTAP Devrimci Proletarya Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği Devrimci Proletarya
6. KİTAP Devrimci Proleter Gençlik Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği Devrimci Proleter Gençlik
7. KİTAP Alınteri Türkiye İhtilalci Komünistler Birliği Alınteri

Künyeler Vikipedi maddesindeki eser listesinden ayrıştırıldı. Kapağı bulunamayan kitaplar künyesinden dizildi.