Müstesna Hüzünler

Bahçeye çıktığımda bütün hizmetçileri başımdan kov­muştum, yalnızlığımla konuşacakken bahçedeki gülleri gör­düm, bahçıvanı oradan uzaklaştırıp en yalnız gülün yanına gittim ve sohbet ettim onunla ben konuştum o dinledi.*Biliyor musun yalnız gül, Benim doğduğum yerlere her gün yağmur yağardı. Ve orada hiç arkadaşım olmadı. Sonra babamın emriyle ortası duvarlarla ikiye bölünmüş bir ülkeye taşındık.*Yalnız gülden çıt çıkmıyordu.

Beni dinliyor olmalı diye­rek devam ettim konuşmaya. *Burada da hiç arkadaşım olmayacak zannederken, Tanrı bana birbirinden iyi dört arkadaş nasip etti. Onlara o kadar alıştım ki kimi zaman bana ailemden bile daha yakın oldular. Ve daha güzeli hayatımda gördüğüm ve görebilece­ğim en güzel kızla karşılaştım, Olga’yla.

Kendisini sevdiğimi söyledim, beni kabul etti hayatına, o da beni çok sevdi. Her şey o kadar güzeldi ki, sadece aklımdan bir kere geçirdim, acaba bu güzel günler bir gün biter mi diye, geçirmez olay­dım, buraya taşındık sonunda. Her şeyim orada kaldı yalnız gül.

Ne kadar üzgünüm bir bilsen.*Yalnız gülden yine cevap gelmeyince onun başını ağrıt­tığımı düşünerek odama doğru geri döndüm eskimiş adım­larla. Bahçedeki gülle konuşurken kendimi Küçük Prens’e benzettim. *Galiba ben de yapayalnız bir gezegeninin orta­sındayım ve kimsesiz bir çiçekle sohbete muhtacım.*