Hüzün Adrese Gelir

Hüzün, anlatılmaz bir tadın adıdır Anadolu’da. Biber acısı gibi… Yakan, sızlatan, terleten; sonra da özge bir lezzet, garip bir rahatlık veren…*Melâl* ve *hüzün* her dem *âşina* olduğumuz iki özel duygudur.

Bir şahin pençesi gibi oyar içimizi sevgilinin mahzun bakışı. *Melâli bilmeyen nesle âşina değiliz* der Yahya Kemal. Öylesine ruhumuza işlemiştir hüzün ve melâl nesiller boyu…Bakışlarımız hüzünlü, türkülerimiz hüzünlü, öykülerimiz hüzünlüdür… Okuyan hüzünlüdür, yazan hüzünlüdür; bağlama hüzünlüdür, ozan hüzünlüdür; bahar hüzünlüdür, hazan hüzünlüdür…

Ezelîdir hüzne âşinalığımız bizim…*Bir seher vaktinde indim bağlara/ Öter şeyda bülbül gül yârelenir…* (Âşık Daimi)Dedim ki bülbül-i şeydaya; *Hazır rastlamışken sana, şöyle hüzünle bir çile ki, melâli anlayıp mahzun olalım…*Güldü bülbül-i şeyda. Gülüşü hüzünlüydü…*Yetmez mi musâb olduğun bunca devâhi?* dedi. *Neşeyi koydunsa bul, sevinç sahrada serap… Yürü git işine bre akılsız adam!

Hüzün adrese gelir…*