Fıkroman

Muzip muzip gülerek çıktı kürsüye ve arka taraflarda oturan ailesine de göz kırpmayı ihmaletmedi.*Benim Tahir dayum, İstanbul’da polis memurudur* diye başladı ödevini okumaya. *Bir gece yarısı nöbetçi iken, karakolun telefonu çalar. Açar telefonu Tahir dayum. Karşıdaki ses şöyle demektedur:‘İiiiyi aaaakşamlar.

Biiiiiir iiiiihbarım ooooolacaktu.’‘Buyrun’ der Tahir Dayum.‘Buuuuu… Burada ööööölü biiiir aaaat vaaar.’‘Adresi verun, hemen alduralum beyefendi.’‘Maaaaa… Maaaaaaaaa.’‘Maslak’‘Haaaaayır.

Maaaaaaa. Maaaaaaaa’Tahir dayum sinirlenur adama:‘Yeter be kardeşum, konuşmayı öğren öyle ara’ deyup telefonu kapatur.Daha bir dakika geçmeden telefon yine çalar. Karşudaki ses:‘İiiiyi aaaakşamlar.

Biiiiiir iiiiihbarım ooooolacaktu’ der.‘Dinliyorum.’‘Buuuuu... Burada ööööölü biiiir aaaat vaaar.’‘Tamam, beyefendu, adresu verun aldıralum da.’‘Maaaaa… . Maaaaaaaaa.’‘Maslak’‘Haaaaayır.

Maaaaaaa. Maaaaaaaa’Tahir dayum yine kızar ve kapatur telefonu. Aradan tam üç saat geçer, telefon tekrar çalar.

Tahir dayum açar telefonu. Karşudaki ses:‘Biiiir ihhhhhh.’ derken Tahir dayum.‘Biliyorum bir ihbarda bulunacaksunuz’ der.‘Buuuu.’‘Tamam, orada ölü bir at var, adresi ver be kardeşum.’‘Maaaaaa…’‘Maslak?’‘Eeeeeevet. Eeeeeeevet de, ööööölü aaaatı Maaaaaaaaslak’a geeeeeeeetirene kaaaaaaadar aaaaaaanam aaaaağladı beee.’