Elif Gibi Yar Olmak

Bir gece harflerim tutuştu. Ateşler içinde bir Elif yüreğimdeki hikayenin içine yürüdü. Elif`ten Be`ye sıçradı gönül yangınım.

Heceler çoban ateşi oldu. Kelimelerden bir harman kül oldu. Cümleler ateşe kul oldu.Aşk, ateşti.Elif`e eşti.Elif`e düştü.Elif`e ateş düştü.Sonra bir sabah "incecikten bir kar" yağmaya başladı yüreğime.

"Tozmaya başladı yüreğim Elif Elif" Cayır cayır yanan hikayemin harfleri dondu kaldı. Yüreğim üşüdü. Ayaza çekti sabahlarım.Kar Adem`di.Dem bu demdi.Ateşim söndü.Elif bana her geldiğinde, beni başka bir hâle koydu.

Ve şair Adem bir söz söyleyip sessizce hikâyesine yürüdü."Kimi zaman kor olmuşuz Kimi zaman kar olmuşuz Düş`müşüz gönüllere "Bir" Elif`e "yar" olmuşuz."