Elfiya

Yıllar sonra benim mis kokulu Cunda’ma geri dönmüştüm. Sanki hiç ayrılmamışçasına oraya aittim, bir o kadar da asırlarca ayrı kalmışçasına yabancıydım. Her şey bıraktığım yerde duruyordu.

Oysa ne çok şey değişmişti. İşte evim karşımdaydı, giderken canımın yarısını bıraktığım güzel evim. Gözlerim karşı eve gitti; sanki pencereden Tuan beni görecek, aşağıya koşacaktı.

Daha fazla bakamadım. Demir kapıyı açmaya çalışırken, ağacım sessizce sitem ediyordu. Yıllarca onu mahzun bırakmıştım.

Dili olsaydı da benimle konuşsaydı.