Düşünce

Düşünce anladım, düştüğümde beni yine en iyi benim kaldıracağımı. *Uyan,* dedim. Hayata, çabaya, gerçeklere ve yaşadığın zamana uyan. *Neden?* diye sor kendine. *Neden buradayım? Amacım ne?**Çabanı, gençliğini, yeteneklerini umursa ve en çok da kendini,* dedim, anlamadı kendim.Eğer uyansaydım, uyandırabilseydim zihnimi, yüreğimi…

Belki o zaman anlardım teşekkürün yüreğimin dibinde oturması gerektiğini.Kalabalığından taşan zihnimi doldurmasaydım bu kadar düşünce ile, nefes alır mıydı umutlar ve direnir miydim kendime?Yeniden başlayabilseydim eğer, yapar mıydım aynı hataları aynı serkeşlikle?