DERVİŞLİĞİN ADABI

Tasavvuf tarihinin ilk dönemlerinden itibaren üzerinde önemle durulmuş konuların başında, hiç şüphesiz *edep* yer alır. Esasen sufiler, tasavvufun edepten ibaret olduğunu her fırsatta dile getirmiş ve *Edep ya Hu!* sözünü düstur kabul etmişlerdir. Bu bağlamda hayatın her alanında ve anında edebi gözetme, tasavvufa çok geniş bir uygulama alanı bulmuş; tarikatlar döneminde bu, *adab*, *erkan* ve *usul* kavramlarıyla ifade edilmiştir.

Gönlün edeple süslenmesi davranışların, ibadetlerin edeple donatılması tasavvufun olmazsa olmaz hususlarından olduğu için müridlere/dervişlere yol gösteren *adabü’l-müridin* (müritlerin edepleri) tarzında eserler kaleme alınmıştır.