Deniz`in Hayaleti

Deniz oturdukları apartmanın kapısına geldiğinde yürüyemeyecek kadar yorulmuştu. Olanları düşündü; Cem’e bir şey olmamıştı. Ama maç da yarım kalmıştı.

Yine de kendini avutacak bir şey buldu. Yenilgiden kurtulmuştu. Rakipleri *yendik* diyemeyecekti.

Ama kızların yaptığını unutmayacaktı. Hele o Gülcan’ın... Fakat kendini öyle yorgun hissediyordu ki...

Yürümeye gücü kalmamıştı. Sanki sırtında bir başka çocuk vardı da onu taşıyordu. Kendi kendine:*Çok koştuğum için herhâlde çok yoruldum,* dedi.

Zor yürüyordu. Hiç bu kadar yorulmamıştı. Duvardan destek alarak merdivenleri çıktı.

Annesi kapıyı açtı. *Ne o oğlum, çok yorgun gibisin?* *Futbol oynadık anne. Çok koştum sanırım.* *Hemen banyoya geç. Duş al.* Deniz banyoya yöneldi.

Duşa girdi. Duşunu aldı, odasına geçti. Biraz hafiflemiş gibiydi.

Yatağa girdi. *Bu sırtımdaki ağırlık ne böyle?* dedi kendi kendine.Karşısında beyaz bir gölge belirdi. Korktu. Gözleri kocaman oldu.

Beyaz gölgeye hareketsiz baktı. Gölge kendi gibi bir çocuk görünümüne büründü. Çizgi filmlerdeki hayaletlere benziyordu.