Vitalis Paşa Fransız Ordusu'ndaki yaşamı

18 yaşındayken, 2 Haziran 1844'te Fransız Ordusu'nun bir kolu olan Fransız Yabancı Lejyonu'nun 2. Alayı'na er olarak katıldı. 14 Ağustos 1844'te Fransa-Fas Savaşı kapsamında gerçekleşen Isly Muharebesi'nde yer aldı. 5 Ekim 1844'te onbaşılığa yükselirken, 26 Şubat 1845'te bölük emîni; 16 Nisan'da ise başçavuş oldu. Sözleşmesini tamamladıktan sonra İstanbul'a döndü, 29 Ekim 1849'da Yabancı Lejyonu'nun bu sefer 1. Alayı'na katıldı. 11 Haziran 1854'te de subay yapıldı, bunun ardından Cezâyir'de görev gördü. Kırım Savaşı'nın patlak vermesiyle İnkerman Muharebesi'nde bulundu ve Sivastopol Kuşatması sırasında uyluğundan kurşunla yaralandı. 15 Mayıs 1855'te teğmen rütbesine yükseltildi. 21 Haziran 1856'da Cezâyir'e dönerek Yabancı Lejyon'un 2. Alayı'na tâyin edildi. 24 Haziran 1857'de İçeriden Muharebesi'ne iştirak ederek sağ bacağından yaralandı. Keskin zekâsı, gerçekçiliği ve dil bilgisi (Türkçe, Fransızca, Rumca, Bulgarca, Rusça ve Arapçayı akıcı biçimde konuşması) ile birlikte ihmalkârlık ve yanlış kararları eleştirme alışkanlığı, Mareşal François Bazaine'nin husûmetini üzerine çekmesine neden oldu.

Vitalis, 3 Haziran – 8 Ağustos 1859 arasında, İkinci İtalyan Bağımsızlık Savaşı sırasında yüzbaşılığa yükseldi. Yabancı Lejyon'un 1. Alayı ile Meksika'ya Fransız müdahalesi sonucunda Meksika'ya gönderildiğinde, kendisine karşı nefret besleyen Mareşal Bazaine ile karşılaştı. Buna rağmen, 8 Haziran 1867'de Fransız vatandaşlığına kabul edildi. Fransa'ya döndüğünde 75. Piyâde Alayı'na atandı. 24 Temmuz 1870'te prestijli bir birlik olan Muhâfızların 2. Grenadiye Alayı'na, ardından 4. Zouave Alayı'na nakledildi. Fransa-Prusya Savaşı'nda gerçekleşen Paris Kuşatması esnâsında, 2 Ekim 1870'te binbaşı rütbesiyle bir taburun komutasını üstlendi. Bazaine'nin teslim olduğu Metz Kuşatması'nda olmasına rağmen, kaçarak başkenti savunan birliklere katılmayı başardı. Birliği, Villiers Muharebesi'nde kuşatma boyunca ele geçirilen tek Prusya topları olan iki topu alarak önemli bir başarı kazandı. Gösterdikleri üstün hizmet ve Vitalis'in etkin liderliği sebebiyle, Onur Nişanı'nın subay rütbesiyle ödüllendirildi. Fransa'nın mağlubiyetinin ardından Kuzey Afrika'da vazîfeler îfâ etti ve sırasıyla 4. Zouave Alayı, 17. Geçici Piyâde Alayı ve 117. Piyâde Alayı'nda bulundu. Paris'in kaybından derince etkilenerek 1875'te emekli oldu ve memleketi Osmanlı İmparatorluğu'na geri döndü.