Toptaşı Tımarhanesi Akıl hastanesi olarak hizmetleri

19. yüzyılın ikinci yarısına kadar Osmanlı Devleti'nin en büyük bîmârhânesi Süleymaniye Darüşşifası idi. Bu darüşşifa genel bir hastane iken zamanla yalnızca akıl hastalarına özel bir tımarhane haline gelmişti. Ancak hastaların yaşam koşulları çok olumsuzdu. Bu dönemde bîmarhânenin başhekimliğini yürüten İtalyan doktor Luigi Mongeri, reform ve yenileme çalışmalarına girişti. Ancak mekanın yetersizliği, idarî ve ekonomik sıkıntılar gibi başarıya ulaşmasını engelledi. Yeni bir bîmarhâneye taşınmak için gereken izinler sağlanamamıştı. 1873 yılında salgın hastalık çıkması üzerine bîmarhânedeki hastalar tahliye edilip o esnada boş bulunan Atik Valide Külliyesi'nin darüşşifa kısmına yerleştirildiler. Darüşşifaka o günlerden itibaren, içinde yer aldığı semtin adıyla, Topbaşı Bimarhanesi olarak anılmaya başlandı.

Başhekim Luigi Mongeri, 1876 yılında 22 maddelik “Bimarhanelere Dair Nizamname” yayınlayarak hastanenin yönetimi ve hasta kabul şartlarını belirledi. Örneğin bimarhane ruhsatlarının Mekteb-i Tıbbiye Nezareti tarafından verilmesi; genel bimarhanelere hasta kabulu için iki, özel bimarhaneler için üç hekimin imzasının gerekmesi, çevresine zarar veren akıl hastalarının zaptiye tarafından getirilmesi gibi kurallar getirildi. 1882'de Mongeri'nin vefatı üzerine bimarhanenin başhekimliğine, yıllarca yardımcılığını yapmış olan Dr. Avram(ino) de Castro getirildi. 1908 yılında emekli olduğunda görevi Dr. Avni Mahmud devraldı.

Zamanla bimarhanenin kapasitesi, sayıları giderek artan hastalara yetmez oldu. Ağustos 1893'te kolera salgını başlayınca giriş çıkışlar yasaklandı. Buna rağmen kolera vakalarının hastalar arasında yayılması önlenemedi. Bunun hasta fazlalığından kaynaklandığı düşünüldü ve taşradan hasta kabulü durduruldu. 1908 yılında Bimarhanenin hasta sayısı 150 kadın, 300 erkek olmak üzere 450 kişiyle sınırlandırıldı.