Tahsin Yücel Yazınsal yaşamı

Tahsin Yücel, çalışmalarına öykücülükle başladı. İlk öyküsü olan ¨Dert Çok, Hemdert Yok!¨, bir derlemede (Yeni Hikâyeler 1950) yayımlandı. Varlık, Seçilmiş Hikâyeler, Yeryüzü, Beraber ve Mavi gibi dergilerde öykülerini yayımlanmayı sürdürdü.

Bu dönemlerde kullandığı yalın dil, kullandığı çağdaş sözcükler, Anadolu insanına yaklaşımındaki tutarlılık ve anlatımındaki ustalık dikkat çekti. Yazınımızın en ağır başlı, en kişilikli yazarlarından oldu.

Uçan Daireler, Haney Yaşamalı ve Düşlerin Ölümü adlı öykü kitaplarında kendi yaşamından parçalar kullandı. Bu kitaplar karamsar bir bakışı içerir. Bu bakış daha sonra Peygamberin Son Beş Günü, Mutfak Çıkmazı, Bıyık Söylencesi gibi romanlarında ironik alaysama bir dile dönüştü.

1970'li yıllarda Yaşadıktan Sonra, Dönüşüm, Vatandaş, Ben ve Öteki kitaplarıyla yazarlık anlayışında dış dünyadan çok iç dünyaya yöneldi.

Komşular adlı kitabı, insanların politikaya ilişkin görüşlerinin eleştirisiydi. Fethi Naci, bu kitabındaki bir öyküsünü bir başyapıt olarak değerlendirdi.

Tahsin Yücel'in Peygamberin Son Beş Günü, Mutfak Çıkmazı ve Bıyık Söylencesi romanları genel olarak toplumu, onu oluşturan bireyi ve halkı eleştirir.

Öykü ve roman dışındaki yapıtlarına bakıldığında, Yazın, Gene Yazın ve Tartışmalar adlarında iki deneme kitabı görülür. Bunlardan ilki, genellikle kendi hayatından alıntılar içerirken ikincisi, dilsel konuları alan polemikleri konu alır. Aynı zamanda, Türkiye'ye gösterge bilimini tanıttığı çalışmaları da var.

Yurt içi ve yurt dışında ses getiren yazınsal incelemelerinin yanı sıra, dünya yazınından onlarca önemli çeviri kitapları vardır. Öykülerinden bazıları, İsveççe ve Fransızcaya çevrildi.