Melviye Muharebesi (1692) Sonrası

Dey, kaçakları Fez duvarına kadar takip etti. 24.000 piyade ve 20.000 attan oluşan bir ordu tarafından korunuyordu. Fas Sultanı Moulay İsmail bunu bizzat komuta etti, ancak daha önceki zaferde Cezayirlilerin askerleri arasında terör yaydığını bilerek savaşa girmek konusunda isteksizdi. Sayısal üstünlüklerine rağmen onu barış teklifinde bulunmaya zorladılar. İki komutan, iki kamp arasında kurulan çadıra giderek barış anlaşması imzaladı. İddiaya göre Moulay İsmail konferansa teslimiyet işareti olarak elleri bağlı olarak geldi. Yeri üç kez öperek Konstantinopolis padişahının korumasına başvurdu ve ardından Cezayirli Dey'e şöyle dedi: "Sen bıçaksın ve ben de kesebileceğin etim".

Bu ağır başarısızlıktan dehşete düşen Moulay İsmail ve Fas ordusu, bir anlaşmayla Moulouya'ya kadar uzanan topraklarda Cezayir naipliğine egemenlik vererek barış istemek zorunda kaldı. 1689'dan 1698'e kadar Salé'deki Fransız konsolosu Jean-Baptiste Estelle, Moulay İsmail'in yenilgisi hakkında yorum yaptı; bu arada konsolos Baker'ın 1692 tarihli bir raporu, Cezayir'deki Estelle'in Fransız ve İngiliz muadillerinin Cezayirlilerle neşeli dostluktan memnun olduklarını vurguladı.

Fas'ın 1693, 1694, 1696, 1700, 1701, 1703 ve 1707'de Cezayir'e karşı sürdürdüğü saldırılar yenilgiyle sonuçlandı. Moulouya Nehri'ne kadar olan bölge 100 yıldan fazla bir süre Cezayir'in kontrolü altında kaldı.