II. Viyana Kuşatması

1566'da Zigetvar'a yönelinmesi ve Kanuni Sultan Süleyman'ın burada ölmesi, ordunun muhtemel bir Viyana yürüyüşünü engelledi. Viyana, 1663-1664 Osmanlı-Avusturya Savaşı ve iki devlet arasındaki son büyük muharebe olan Saint Gotthard Muharebesi öncesi Vasvar Antlaşması'nı kabul ettirmek için 1664 yılında Viyana üzerine askeri yürüyüş planlanmıştır. Ancak muharebe sonrası aynı yıl Vasvar Antlaşması'nın kabul edilmesi üzerine 20 yıllık barış dönemine geçilmiştir.

Viyana şehrini ele geçirmek, şehrin Tuna Nehri ile Almanya ve Doğu Akdeniz'e giden kara ticaret yolları üzerindeki kontrolü nedeniyle uzun zamandır Osmanlı İmparatorluğu'nun stratejik hedeflerinden biriydi. Kuşatmadan önceki yıllarda Osmanlı İmparatorluğu, Sadrazam Kara Mustafa Paşa'nın himayesinde, Kutsal Roma İmparatorluğu'na ve lojistik merkezlerine giden yolların ve köprülerin onarılması ve kurulması, ayrıca İmparatorluğun dört bir yanından bu merkezlere ve Balkanlar'a cephane, top ve diğer kaynakların sevk edilmesi de dâhil olmak üzere kapsamlı lojistik hazırlıklar yaptı. 1679 yılında Viyana'da veba salgını baş gösterdi.

1681 ve 1682'de Tökeli İmre'nin kuvvetleri ile Kutsal Roma İmparatorluğu arasındaki çatışmalar yoğunlaştı ve Habsburg kuvvetlerinin Orta Macaristan'a akınları, Sadrazam Kara Mustafa Paşa'nın Sultan IV. Mehmed'i ve Dîvân'ını Osmanlı ordusunun hareketine izin vermeye ikna etmesinde önemli bir argüman sağladı. Başta batıdaki Fransa tehdidini daha çok önemseyen İmparator Leopold, Osmanlı'yla savaş istemiyordu. Bu sebeple iki kez Osmanlı'ya barışı yenilemek için elçi göndertti. Hatta Avusturya elçisi, Osmanlı içindeki savaş karşıtlarıyla iş birliği yapıp Şeyhülislam Çatalcalı Ali Efendi'ye "Aman dileyen düşmanla savaşmak caiz değildir." şeklinde fetva yayınlattı. Fransa ve Macar isyancılar ise Osmanlı'yı savaşa teşvik ediyordu. Sadrazam Merzifonlu Kara Mustafa Paşa ve Padişah Hocası Vâni Mehmed Efendi Osmanlı içinde savaş isteyen grubun başını çekiyordu.

Tüm bu tartışmalar sonrası savaş kararı alındı. IV. Mehmed, Mustafa Paşa'ya her ikisi de kuzeybatı Macaristan'da bulunan Győr ve Komárom Kalelerine kadar harekâtta bulunma ve buraları kuşatma yetkisi verdi. 21 Ocak 1682'de Osmanlı ordusu harekete geçirildi ve 6 Ağustos 1682'de savaş ilan edildi.

Lojistik açıdan, 1682 Ağustos veya Eylül'ünde bir istila başlatmak riskli veya imkansız olurdu, çünkü üç aylık bir sefer Osmanlıları tam da kış bastırırken Viyana'ya götürecekti. Ancak seferberlik ile geniş çaplı bir istilanın başlatılması arasındaki 15 aylık boşluk, Viyana'nın savunmasını hazırlaması ve Leopold'un Kutsal Roma İmparatorluğu'ndan asker toplaması ve Polonya, Venedik ve Papa XI. Innocentius ile bir ittifak kurması için yeterli zaman sağladı. Kutsal Roma İmparatorluğu'nun Polonya ile savunma ittifakı, 1683 Varşova Antlaşması'yla sonuçlandı; Leopold, Osmanlıların Kraków'a saldırması halinde III. Jan Sobieski'yi destekleme sözü verdi ve bunun karşılığında Polonya ordusu saldırıya uğraması halinde Viyana'nın yardımına k

Polonya Kralı III. Jan Sobieski, antlaşmadaki yükümlülüklerini yerine getirerek 1683 yazı boyunca Viyana'ya bir yardım seferi hazırladı ve 15 Ağustos'ta Kraków'dan yola çıkacaktı. Bu süre zarfında Polonya'nın büyük bir kısmı savunmasız kalacak ve bu durumdan faydalanan Tökeli İmre bir işgal girişiminde bulunacaktı. Kazimierz Jan Sapieha, Litvanya ordusunun yürüyüşünü geciktirerek bunun yerine Macar Dağlık Bölgesi'ne sefer düzenledi ve ancak rahatladıktan sonra Viyana'ya ulaştı.

Polonya ile çeşitli Alman devletleri -özellikle de Avusturya- arasında şehrin kurtarılması konusunda derhal gerginlik baş gösterdi. Askerlerin maaşlarının ve yürüyüş sırasındaki erzaklarının ödenmesi en önemli sorun olacaktı. Sobieski, Viyana'ya yürüyüşü için ödeme yapmak zorunda kalmaması gerektiğinde ısrar ediyordu, çünkü şehir onun çabalarıyla kurtarılmıştı; Viyanalılar da yürüyüşe geçen diğer Alman birliklerini ihmal edemezdi. Habsburg yönetimi bu masrafları ödemek için mümkün olduğunca çok para buldu ve masrafları sınırlamak için Lehlerle anlaşmalar yaptı.

Bunlar olurken Merzifonlu Kara Mustafa Paşa da Leh kuvvetlerinin Viyana'ya yardıma gelmesini önlemek için onları Tuna Nehri ötesinde karşılaması maksadıyla ordu hazırladı. Tökeli İmre ve Kör Hüseyin Paşa'yı bu maksatla Bratislava'yı kuşatmaya gönderdi. Lorraine Dükü V. Charles'ın bu ordulara saldırması üzerine Kör Hüseyin Paşa zor duruma düştü. Tökeli İmre, rakibin kuvvetli olduğunu, yardıma gelecek ordularla daha da kuvvetleneceğini söyleyerek çarpışmaya girmekten kaçınılmasını tavsiye etti. Kör Hüseyin Paşa dinlemeyip rakibini küçümsedi. "Gelecek orduyu bilürüm. 3-4 bin Lehli ile 5-10 bin Nemçe [Avusturyalı] tevâtür edecek." diye cevap verdi. Bu sırada Sadrazam, derhal Kırım Hânı Murad Giray'ın oğlu Alp Giray komutasındaki 10.000 Kırım süvarisini yardıma gönderse de bunlar yolda elde ettikleri ganimetin gösterişine kapılıp aldıkları ganimetlerle Osmanlı kontrolündeki Uyvar Kalesi'ne döndüler. Alp Giray komutasında yalnızca küçük bir ordu yardıma gelebildiyse de yeterli olmadı. İleri harekâta geçip Bratislava'dan Viyana kuzeyindeki Stammersdorf önlerine kadar V. Charles'ın ordusunu püskürten Osmanlı ordusu, Stammersdorf'da düşmana gelen yardımların da etkisiyle bozguna uğradı. Kör Hüseyin Paşa dahil birçok şehit verdi. Böylece Osmanlı'nın yardıma gelecek Leh kuvvetlerini önleme planları suya düşmüştü.

Viyana'nın kuzeybatısında da 65.000 kişilik bir yardım ordusu 9 Eylül'de Tuna Nehri'ni geçip Tulln'da birleşmeye başlamıştı. Buradaki Tulnn Köprüsü'nü gözetlemekle görevlendirilen Kırım Hânı Murad Giray, yardım ordusunun teçhizat ve toplarının çok güçlü olduğunu bildirdi. Askerin ve topların Viyana önündeki metrislerden (siper ve mevzilerden) çıkarılmasını, tedbir alınıp yardım ordusuyla muharebeye hazırlanılmasını tavsiye etti. 10 Eylül'de meşveret meclisi toplayan Sadrazam, Kırım Hânı'nın bu önerisini "Hayda, ne bilür anlar, varsun beygirlerini gütsün, ben gelen kâfiri çadır oğlanlarıma dahi tepeledirim, onların

Dönemin Osmanlı tarihçisi Silahdar Fındıklılı Mehmed Ağa (1658-1723), bu savaşı Osmanlı İmparatorluğu'nun kuruluşundan bu yana yaşanan en büyük yenilgi ve başarısızlık olarak tanımladı. Osmanlılar, kuşatma sırasında en az 20.000 askerini yitirdi ve en az 5.000 askerini esir verdi. Sobieski'nin komutasındaki yardım kuvvetinin kayıpları çok daha azdı ve 1.300'ü Polonyalı olmak üzere yaklaşık 3.500 ölü ve yaralıya denk geliyordu. 10.000 kişilik Viyana garnizonu ve sivil halk, kuşatma sırasındaki tüm nedenlerden dolayı, başlangıçtaki sayılarının yaklaşık yarısını kaybetti. Ayrıca Kutsal İttifak Birlikleri ve Viyanalılar, Osmanlı ordusundan büyük miktarda ganimet aldı.

Starhemberg, olası bir Osmanlı karşı saldırısından korunmak için derhal Viyana'nın ağır hasar gören surlarının onarılması emrini verdi. Ancak Viyana bir daha asla Osmanlı İmparatorluğu tarafından kuşatılmayacaktı. Katolik müttefiklerin zaferine rağmen, çeşitli komutanlar ve orduları arasında hâlâ gerginlik vardı. Sobieski, Osmanlı ordugâhındaki ganimetlerden ilk tercihin Polonyalı birliklere bırakılmasını talep etti, böylece Alman ve Avusturyalı birliklere ganimetten daha küçük paylar kaldı. Ayrıca, şehri kurtarmak için gelen Protestan Saksonların, Viyana kırsalındaki Katolik halk tarafından sözlü tacize maruz kaldığı bildirildi. Saksonlar, ganimet paylaşımına katılmadan savaşı hemen terk ettiler ve takibe devam etmeyi reddettiler.

Savaştaki yenilgisi nedeniyle Kara Mustafa Paşa, 25 Aralık'ta Belgrad'da Yeniçeri Ağası'nın emriyle, her iki ucundan birkaç adamın çektiği ipek bir iple boğularak idam edildi. Söylentilere göre Padişah IV. Mehmed, ikinci bir emirle idam kararını geri çekti, ancak emir ulaşana kadar Mustafa Paşa idam edildi. Viyana'daki Osmanlı yenilgisi, Safevî İranı'nda büyük kutlamalara yol açtı; görünüşe göre rapor o kadar görkemli bir şekilde getirildi ki, o sırada görevde olan Şah Süleyman,1639'da Kasr-ı Şirin Antlaşması ile Osmanlılara kaybedilen Bağdat'a yürümeyi düşündü. Nihayetinde Safevîler, yeni bir sefer düzenlemeyecekti çünkü ilgili devlet yetkilileri, Safevi askerî gücündeki düşüşün farkındaydı ve bu nedenle bunu ihtiyatlı bulmuyorlardı.

Bu yenilginin birçok sebebi olduğu bilinmektedir. Osmanlı'nın ateşli silahlar konusunda gelişmeleri takip edememesi, sefer organizasyonunu eskisi gibi iyi işletememesi bu yenilginin önemli sebepleri arasında gösterilebilir. Bu yenilgi, Avrupa-Osmanlı ilişkilerinde yeni bir dönem açmıştır. Kuşatma sonrası ittifakı genişletmek isteyen Papalık karada kazanılan zaferlerin her ne kadar eski kudretinde olmasa da Venedik yardımıyla denizlerle birleştirilmesi için harekete geçti ve Kutsal İttifak sürecinin temellerini attı. Kara Mustafa Paşa'nın seferiyle devlet on altı yıl süren büyük bir savaşın içine girmiş ve Macaristan, Mora kıtası ve Azak Kalesi'nin elden çıkmasına sebep olmuştur. Kuşatma sonrası 1699 Karlofça Antlaşması'na kadar uzanan süreçte Osmanlı Devleti, Köprülüler dönemiyle başlayan kazanımlarını kaybetmiş, beraberinde