Edirne Muharebesi (1829) Muharebe

1828'in sonunda, modern Bulgaristan'daki Şumnu kalesi ve benzeri diğer garnizonlar, Rusların Balkanlar'daki Osmanlı topraklarına yönelik işgalini durdurdu. Ancak bu kuvvetlerin bir kısmı Balkan dağlarından geri çekilmişti ve güneye doğru Rusların daha fazla ilerlemesine olanak sağlayan bir yol bırakmıştı. Diebitsch, garnizonları kontrol altında tutmak için küçük birlikler bıraktıktan sonra kaleleri atlamaya karar verdi. Bu, ona Edirne'ye engelsiz yaklaşma imkanı verdi, ancak dağlardan geçiş ordusu için zordu ve şehri kuşatacak durumda değillerdi. Düşmana zayıflık göstermek yerine, Diebitsch askerlerini ileriye sürdü ve savunmacıları kapılarının önünde yeni bir Rus ordusunun belirdiğine inandırmayı umdu.

Ruslar, 20 Ağustos'ta, Edirne'ye yarım saat mesafedeki bağlar civarına

ordugâhlarını kurmuşlar ve Edirne'deki Osmanlı kuvvetlerinin, silâhlarını bırakıp geri çekilmelerine müsaade ettiklerini bildirerek şehrin kendilerine teslimini istemişlerdi. Edirne'de bulunan Halil Rıfat Paşa,Vecihî Paşa ve diğer kumandanlar, elindeki askerlerin firar ettiklerini, ve geriye kalanların da, ellerinden geldiği halde halka yağma edecekleri belli olmuştur. Bu durumları göz önüne alarak, bu vaziyette şehrin savunmasına imkân kılmadığına kanaat getirmişlerdir. Rus teklifini kabul etmişlerdir ve Ruslar Edirne'yi işgal etmiştir. böylece Ruslar, Osmanlı İmparatorluğu'nun Avrupa başkentinin işgaline zemin hazırladı.

Osmanlı'nın en önemli Avrupa şehirlerinden birinin kansız teslimiyetine yol açan korkunun ötesinde bir nedenin olması mümkündür. Edirne garnizonunun birçok üyesi, Rus kuvvetlerinin ortaya çıkmasından hemen sonra firar eden eski Yeniçerilerdi . Bu adamlardan birçoğu daha sonra İstanbul'da Sultan'a karşı bir ayaklanma başlatmayı planladıkları gerekçesiyle tutuklanıp öldürüldü.