Chelif Muharebesi (1701)

Daha 1690'larda, Cezayir'in dış politikasında dey Hadj Chaabane tarafından bir rota değişikliği yapıldı; ikincisi, Cezayir'i Avrupalılara karşı yapılan deniz yarışlarından uzaklaştırdı ve tüm Mağrip'i kendi yetkisi altında birleştirmeye çalıştı. Onun politikası, Moulay İsmail'in Cherifian İmparatorluğu ile yüzleşmeden önce Ekim 1700'de Tunus ve Trablus'un ortak ordularıyla karşı karşıya gelen dey Mustafa tarafından takip edildi.

Fas birlikleri Cezayirlilere karşı savaşa girdi Hicri 1111 (1699-1700) yılında. Bu seferki girişim Tunus Bey'inin Konstantin vilayetine saldırısıyla koordine edildi.

Moulay Zidan, Cezayir topraklarına bir baskın düzenleyerek iki taraf arasında bir barış anlaşmasıyla sonuçlandı. Tlemcen'deki garnizonu sınır dışı ettiği ve Bey'in sarayına baskın düzenlediği iddia edildi, ancak bu başarılar görünüşe göre çağdaş yorumlar tarafından bilinmiyor ve bunların birer başarı olduğu varsayılabilir. kurgu. Aynı yılın Eylül ayında bir Cezayir taburu, küçük bir vergi baskını sırasında Faslı bir prensi mağlup etti. Moulay İsmail İbn Şerif barışa öfkeliydi çünkü bu, Cezayir Naipliği'nin doğu cephesine yoğunlaşmasına ve Setif ile Konstantin arasında Tunus ordusunu yenmesine izin verdi.

İsmail İbn Şerif, oğlu Zidan'ı komutanlığından uzaklaştırdı ve Cezayir'e karşı sefere geri döndü. Daha sonra Şelif vadisine kadar ilerledi. Doğuda zafer kazanan dey Hac Mustafa, onunla yüzleşmek için yolda kabile yardımcılarından oluşan birlikler topladı. İki ordunun karşılaşması Chelif vadisinde, daha doğrusu Cidouia nehri nehrinin kıyısında gerçekleşti.

Dey Mustafa, Osmanlı Tunus'una karşı yürüttüğü seferden döndükten sonra Nisan ayında Cezayir'den ayrıldı. Saldırısı için hiçbir hazırlığı ihmal etmedi ve Fransız konsolosu Durand'a göre "büyük bir krala layık bir ihtişamla" ayrıldı. 1694'te Naiplik tarafından kendisine dayatılan haraç miktarını ödeyemeyen Moulay İsmail, Oran vilayetini geçtikten sonra Chelif'in sol yakasına ulaştı. İki ordu, bu nehrin kollarından biri olan Cidouia üzerinde, Hac-Bu R'azi denilen yerde karşılaştı.

Tarihçi Audiffret, 1821'de yayınlanan çalışmasında, Cezayir beyinin, tahminen 10.000 ila 12.000 kişilik bir orduyla Fas ordusunun 60.000 askerini geri püskürtmeyi başardığını belirtiyor. Tarihçi ve gazeteci Léon Galibert, 1846'da yayınlanan bir süreli yayında, İsmail'in çoğunluğu at sırtında olmak üzere 50.000 savaşçıdan oluşan birliklerine 6.000 piyade ve 1.000 sipahinin karşı çıktığını yazdı. JE Mercier, dey Mustapha'nın düzenli kuvvetlerinin Cezayir kabileleri tarafından sağlanan "Arap atlı sürüleri" tarafından takip edildiğini belirtirken Fas birliklerinin sayısının muhtemelen 50.000'den az olduğunu iddia ediyor. Savaş öğle saatlerinde Cezayir süvarilerinin hücumuyla başladı ve akşam 4 civarında İsmail İbn Şerif'in bozguna uğramasıyla sona erdi. Çatışmada yaralanan ikincisi kaçmak zorunda kaldı ve yakalanmaktan kıl payı kurtuldu. İsmail'in atı da alınmış ve daha sonra Louis XIV'e teklif edilmişti. Cezayirliler, önemli miktarda esir ve at, 3.000 baş basit asker ve 50 baş yüzbaşıdan oluşan büyük miktarda ganimet elde etti.