Buyruldu Paleografik Özellikleri

Buyruldu belgelerinde kullanılan "buyruldu" kelimesi, zamanla kendine özgü, şifreli ve son derece stilize bir imza formuna dönüşmüştür. Bu değişim, hem belgelerin resmiyetini pekiştirmek hem de yazımda sürat kazanmak amacıyla gerçekleşmiştir.

16. yüzyıla ait bazı erken örneklerde "buyruldu" kelimesi, divanî veya siyakat kırması hatlarla, harfleri nispeten açık ve okunaklı bir şekilde yazılırdı. Zamanla, özellikle yazım hızını artırma ihtiyacıyla, kelimenin harfleri değişime uğramıştır. Önce "vav" (و) ve "rı" (ر) harflerinden sonraki harfler (ل، د، ی) birer "diş" (dendâne) veya küçük "u" benzeri kıvrımlar haline gelmeye başlamıştır. Ardından kelimenin başındaki "be" (ب) ve "ye" (ی) harfleri de asli formlarını yitirerek bu stilize yapıya dahil olmuştur.

"Buyruldu" kelimesi, başlangıçta yukarı doğru çıkan, ardından aşağıya inip tekrar yükselen ve kalemi kaldırmadan birbirine bitişik beş veya altı "diş" (veya "u" benzeri kıvrım) ile yazılan ve son kıvrımın ucunun genellikle yukarı doğru kıvrılarak uzadığı, kendine has bir istılah (alışılmış özel yazım şekli) kazanmıştır. Bu uzantı, belgenin türüne ve yazıldığı alana göre uzunluğu değişen bir "kuyruk" (dumba veya zeyl) oluştururdu.

17 ve 18. yüzyıllarda "buyruldu" istılahı büyük ölçüde oturmuş olmakla birlikte, farklı kâtiplerin elinden çıkması veya farklı kalemlerde (bürolarda) yazılması nedeniyle küçük üslup farklılıkları görülebilmekteydi. Ancak, merkez (İstanbul) ile taşra evrakı üzerindeki buyruldu istılahları arasında büyük farkların olmaması, merkezdeki paleografik gelişmelerin taşraya da büyük ölçüde yansıdığını göstermektedir.

Özellikle üzerine işlem yapılan arzuhal gibi belgelerde, buyruldunun sonundaki "kuyruk" kısmının sola doğru oldukça uzatıldığı ve ardından yukarı kıvrıldığı görülür. Bazen emrin bazı kelimeleri veya belgenin içeriğine dair kısa notlar bu kuyruğun içine veya etrafına yazılabilirdi. Daha dar alanlara yazılan buyruldularda ise bu kuyruk daha kısa tutulurdu.

19. yüzyılın ilk yarısında, "buyruldu" kelimesinin yazımı daha önceki asırlardan kolaylıkla ayırt edilebilecek bir forma bürünmüştür. Kelimenin başlangıç çizgisi yukarı doğru daha belirgin bir şekilde uzatılırken, "dişler" daha sıkışık ve küçük bir hal almıştır.