Yanko Mavroyani

Fenerli Rumların önemli ailelerinden birine mensuptu. Köklerinin Venedikli Morosini hanedanına dayandığı rivayet edilmektedir. Kiklad Adaları, Paros, Tinos ve Mikonos adalarında zengin mülkleri bulunmaktaydı. Babası Dimitraki, Mikonos Beyi olarak zikredilmekle birlikte hiç şüphesiz ailenin en bilinen siması, Eflak voyvodası olan amcası Nikolaki Mavroyani idi. Kaptan-ı derya Cezayirli Gazi Hasan Paşa’nın himayesi sayesinde voyvodalığa getirilen Nikolaki Mavroyani, hamisinin vefatının ardından hıyanetle suçlanarak idam edildi. Bu olayın ardından amcasının hazinedarı olan Yanko Mavroyani, Viyana’ya firar etti. Napolyon Bonapart’un Viyana’yı işgal ettiği dönemde Osmanlı Maslahatgüzarının firar etmesi nedeniyle sahipsiz kalan Osmanlı tebaasının temsilciliğini üstlendi. Hizmetleri nedeniyle, Bâb-ı Âlî tarafından kendisine sefaret başkâtibi unvanı verilerek maaş bağlandı. Sonraki yıllarda da Bâb-ı Âlî ile iyi ilişkilerini sürdürdüğü için Argiropulos Efendi yerine Viyana maslahatgüzarı tayin edildi. Yanko Mavroyani’nin tayinine aslında onun Osmanlı tabiiyetinden çıkıp Avusturya vatandaşlığına geçtiği ve yabancı bir devlet tebaasının maslahatgüzarlık yapmasının sakıncalı olacağı gerekçesiyle itirazlar söz konusuydu. Fakat bu itiraz sonuçsuz kaldı ve Yanko Mavroyani 16 Mayıs 1811 tarihinde itimâdnâmesini teslim ederek görevine başladı. 1821 Yunan İsyanı ile Yanko Mavroyani’nin görevi sonlandırıldı. Bâb-ı Âlî tarafından İstanbul’a dönmesi istendi ancak hayatından endişe ettiği için Klemens von Metternich’in telkiniyle Macaristan’ın Pressburg şehrine sığındı. 1829 Londra Protokolü’nün imzalanmasından sonra Viyana’ya dönebildi. 1832 yılında Bâb-ı Âlî tarafından yeniden Viyana maslahatgüzarlığına tayin edildi. Bir ara Kavalalı Mehmed Ali Paşa meselesinde İngiltere’nin yardımını temin edebilmek amacıyla fevkalade memur olarak Londra’ya gönderildi. 1836 yılında Ferik Ahmed Paşa’nın Viyana’ya elçi atanmasıyla Yanko Mavroyani’nin maslahatgüzarlığı sona erdi. Fakat hizmetlerinin karşılığı olarak Viyana sefaret müsteşarlığına getirildi ve bu görevini 1841 yılındaki vefatına kadar devam ettirdi.