Türkiye'nin idari birimleri Türkiye'nin güncel idârî yapısının tarihi

Türkiye Cumhuriyeti'nin 1921 ve 1924 anayasalarında devletin yeniden yapılandırılması ile ilgili kararlara yer verildi. Buna göre ülkenin idârî yapısı iller, ilçeler, bucaklar ve köyler olarak yönetim birimlerine ayrıldı. Bu ayrım yapılırken ülkenin coğrâfi ve ekonomik durumu göz önünde bulunduruldu. Yeni yönetim birimlerine merkezden yönetici atanması uygun görüldü. İllere valiler, ilçelere kaymakamlar, bucaklara bucak müdürleri tâyin olundu. Böylece, yerel yönetim birimleri merkeze bağlanarak yurdun geneline daha hızlı hizmet ulaştırılması tasarlandı. Ayrıca, 1930 yılında çıkarılan belediyeler kânûnu ile yerel yönetim birimlerinin işleyiş biçimi belirlendi.

Ayrıca, yöneticilerin yaptığı bütün işler yöneticilerin onayına bağlı idi. Bu yeni düzenleme ile hem inkılâpların ülkenin her yerine yayılması hem de hizmetlerin en iyi biçimde götürülmesi amaçlanmıştır.

2012'ye kadar Türkiye'de 2.947 belediye bulunmaktaydı. O yıl belde belediyelerinin çoğu ilçe sınırlarına dahil edildi ve belediye sayısı 1.394'e düştü.

6360 Sayılı Kanun ile 750.000 ve daha fazla nüfusa sahip olan illerin büyükşehir ilan edilmesi kararlaştırıldı. Eskiden büyükşehir belediyelerinin sınırları merkez ve çevre ilçelerden oluşurken bu kanunla bütün büyükşehir belediyesi ilan edilen illerin sınırları içinde kalan ilçeler büyükşehir belediyelerinin sınırlarına dahil edildi. Bu ilçelerdeki belde ve köyler ilçelere katıldı. Büyükşehir belediyelerinde var olan merkez ilçeler lağvedilse de diğer illerde bu uygulamaya devam edildi.