Selimiye Kışlası

büyüklüğünü anlatmak için "babayla oğul burda 4 yıl birlikte askerlik yapmış ta birbirlerine rastlamamış" denilen yer

........ sevkiyat merkeziydi selimiye kışlası tedbil havadan dönen memetle dolu, yıkılası. etinde kapandı yara, bitti tedbil havası ve lakin yıldı memet yüreğinde açılmıştır yarası. seferberliğin sonu artık üç yüz otuz dört senesi. hey gidi yıkılası selimiye kışlası… kışlanın avlusunda kaynıyor toprağın yüzü tekmil bit ile. dolaşırken çatır çatır eziyorsun, memedin emilmiş kanında geziyorsun. bu kan biti doyurmuş bu kan siyah ve de öldürür. selimiye kışlası’nda memedin eti deriyle kılla değil bit ile örtülüdür. avluda künyeler okunurdu cephelere sevk için memet kaşınarak önüne bakar cevap veremez lakin: çünkü memet kaybetmiş umudu ve de tutmuş inadı. etini açlığa, bite yedirip günde yüz memedin ölüsü çıkar, başçavuş künye oku sabaha kadar, bağır avaz avaz, memedin bu kapıdan dirisi çıkmaz. ama devlet memetten kuvvetlidir. bir sabah vakti avluda memet yine kum gibiydi. belki on bin, belki daha çok. bir canlı derya ki tekmil memet. kaşınan ve de susan. insan üstüne insan. bir taze başçavuş çıkmış masaya (uzun boylu kara bıyıklı ve de tertemiz kabalağı var), künye okuyor cevap almadan. bir saat iki saat. memet inatçıysa da çavuş da inat. iki saat, üç saat. cevap veren yok. çavuş dayanamadı sövdü masanın üzerinden ana avrat. memedi, umutlu ise, bir tek de olsa dağda sövmek tehlikelidir. on bin umutsuz memedi kışlada sövmek daha tehlikeli. uzandı masanın ayağına memedin eli, çavuş gökyüzünden kapaklandı yere. memet eğildi, kalktı ve çavuşun bedeninden ne et, ne kemik, ne de temiz kalabalığı bıraktı. muhafız taburuna verildi haber. muhafız memetler geldiler. onlar süngülü, bitsiz ve semizdi. sanki kurt girdi sürüye. bir uğultu, bir kıyamet memet kaçar, kovalar memet. koparılıp alındı bir iki bin koyun. doğru haydarpaşa, kilitli vagon. vagonların 40 kişilikse de yapısı 80 memet, 100 memet yüklü hepsi. kilitlenmiş vagonların kapısı. tirenler gidiyor memetçik dolusu. memetçik, memet, memetçik memet. ben bir memet öldürdüm galiba, bir ikindi zamanı, selimiye kışlasında, taş merdivende elinde ekmek vardı memedi. memet nerde bulmuş ekmeği? kim bilir… memet sarı bıyıklıydı, siyahtı ekmek. ben kırmızı kuşağımı çözerek (dört kulaç ışıl ışıl yünle karışık ipek) “-sen dedim, “kes ver bir dilim, ben bir kulaç kesip vereyim” “-cık” dedi. “-iki kulaç?” “-cık” dedi. “-üç kulaç?” memet ipek kuşağımın tekmilini istedi. bıyıklar sarı. ben ekmeğe bakıyorum. onun gözünde kuşağımın ışıltıları. bir tekme attım kasıklarına tekerleniverdi sırt üstü memet. ve çam tahtasından yonga çıkar gibi bir kemik parçası fırladı kafasından. ekmek benim elimde ve lakin merdivenin taşından kan canlı ve de kırmızı akar uzanır benim ipek kuşağa benzer. memetçik, memet, memetçik, memet. açlık çıkınca yoluna memetten memede yok mu merhamet?… (bkz: nazım hikmet) (bkz: memleketimden insan manzaraları) (bkz: kartallı kazım)

kışlanın boğaz tarafında helikopter pisti denen büyük bir asfalt alan vardır ve yüzlerce martının her sabah burada düzenli bir şekilde toplanıp içtima aldıkları görülür. martılar bile askerdir bu kışlada.

ilber ortaylı'ya göre: '' sadece osmanlı topraklarında değil, bütün dünya genelinde barok tarzı mimarinin başyapıtıdır''.

geceleri; bahçesinde kesik başlı beyaz bir atın, binasında üzerinde derin yaralar olan nizam-ı cedit askerlerinin dolşatığı söylenir. nereden mi biliyorum? bizzat ben söylüyorum.

bu kışlanın bütün çıkışlarında şu anda belediyenin damperi hafriyat dolu kamyonları barikat kurmuştur. tankların ve askeri araçların dışarı çıkması engellenmek istenmiş. alt kapıda ise bir tank mahallelinin park halindeki araçlarının üzerinden geçerek ezmiştir. önünde hafriyat kamyonu barikat kurduğu için araçlar çıkarılamıyor. ayrıca kışlayı ilk defa kapısında nöbetçisiz ve tamamen karanlığa gömülmüş vaziyette görüyorum. sanki atıl bırakılmış, ürkütücü bir hali var. edit: imla

sunay akınin ters donmus bilardo masasina benzettigi yapi

yapıldığı zaman çanakkale boğazına ve tabi egeye çıkmak isteyen gemilere rehberlik etmiş yapı. gemiler kıçlarını tam olarak bu denize tam paralel oturtulmamış yapıya verdiklerinde bu rotadan çanakkaleye çıkarlarmış. ben mimari bir derginin yalancısıyım (bkz: kerteriz)*

istanbul’un hemen her yerinden görülebilen ve 1807’de tamamlandığından beri şehrin silüetindeki en devasa barok mimari öğesi. geçtiğimiz günlerde kıpkırmızı aydınlatması sayesinde avrupadan bakanların seyir keyfini yükseltmiştir.

347 kd. merasim bölüğünde askerliğimi yaptığım yer. çok disiplinli ve bolca üst rütbelilerin olduğu bir yerdir. çarşıda yürüyerek rahatlıkla kadıköy'e gidilebilir ve dönülebilir, ya da biz asker olduğumuz için kolay geliyordu mesafeyi tam hatırlamıyorum. dışarıdan gizlice lahmacun söyler helikopter sahasının orda muazzam istanbul manzarasında afiyetle yerdik. güzel günlerdi, şimdi yalvarsak almazlar içeri.