Şekvetil Muharebesi Muharebe sonrası

Müşîr Mehmed Selim Paşa muhtemel Rus taarruzlarını düşünerek Şekvetil'deki Türk garnizonunu Tunus'tan gelen 7.000 piyade, 2.000 süvari ve 1.000 kadar topçu eriyle takviye etti ve kaledeki kuvveti 15.000 kişiye çıkardı.

Bunun ardından kaleye tehdit teşkil eden Ozurgeti merkezli Rus 13. Tümenine taarruz planladıysa da, tehlikeyi sezen Rus komutan Ozurgeti'yi tahliye ederek Kutayis'e çekildi ve örtme amaçlı Rioni Nehri üzerindeki Morani'de de bir savunma mevzii hazırlattı.

Eşzamanlı olarak karargâhı Tiflis'te bulunan Rus Kafkas Ordusu Komutanı da zayıf bir kuvvetle tutulan Poti kuzeyindeki Redifkale'nin de tahliyesini emretti. Rus 13. Rus Taburu burayı da tahliye edince Sohumkale'den Batum'a kadar Karadeniz kıyıları Ruslarca çarpışmasız Osmanlı ordusuna terk edilmiş oldu.

Bununla birlikte, Rus donanmasının Amiral Pavel Nahimov komutasındaki Karadeniz filosunun 30 Kasım 1853'te Sinop Baskını'yla buradaki zayıf Osmanlı filosunu imha etmesi, Osmanlıların Karadeniz'in doğusundaki bu stratejik kazanımları Osmanlı donanması yardımıyla destekleme olanağını ortadan kaldırdı.

Buna mukabil, bölgedeki kuvvetli Osmanlı birliği de tekrar yığınak yaparak (ilk aşamada Gümrü'den dört, Ahıska'dan iki ve Ahılkelek'den bir tabur olmak üzere birkaç topla destekli yedi tabur Rus askeri) Şevketil kalesini sıkıştırmaya çalışan Rus ordusuna direndi. Nitekim, 18-19 Kasım 1853'te denizden dört fırkateynin desteğiyle kaleye saldıran Rus ordusu Osmanlı birliklerince püskürtüldü.

Ruslar müteakip dönemde kaleye taarruz etmeye çalıştılarsa da başarı kazanmadılar ve Savaşın sonuna kadar kale ve bölge Osmanlıların elinde kaldı.