Şadan Bezeyiş

Rumeli, Üsküp göçmeni bir ailenin oğlu olarak 1926 yılında Adapazarı'nda doğdu. Babası hattat Abdullah Bey ve annesi Zümrüt Hanım'dır. Saraçhane İlkokulu, Cağaloğlu Ortaokulu ve Haydarpaşa Lisesi'nden sonra 1945 yılında girdiği İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Yüksek Resim Bölümü Nurullah Berk Atölyesi'ni 1951 yılında birincilikle bitirdi. 1952'de İstanbul Devlet Güzel Sanatlar Akademisi (İDGSA - günümüzde Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi) tarafından Milli Eğitim Bakanlığı, İTÜ Rektörlüğü ve İtalyan Kültür Ataşeliği'nin ortak kararıyla, alanında uzmanlaşmak üzere Roma Güzel Sanatlar Akademisi'ne gönderildi. Bu akademinin Mimarlık Sanatları Yüksek Dekorasyon Bölümü'nden birincilikle mezun oldu ve 1954'te “Lodevole” (Üstat) akademik payesiyle ödüllendirilen Prof. Dr. Şadan Bezeyiş, yurda döndükten sonra resim ve heykel çalışmalarına başladı. Mimari dekorasyon alanında da serbest meslek uygulamaları yapan Bezeyiş, İTÜ Mimarlık Fakültesi'ndeki görevine 1956 yılında başladı. 4 yıl sonra İtalya'da yürüttüğü doktora sonrası araştırmalarını tamamladı ve İTÜ Mimarlık Fakültesi'ne öğretim üyesi olarak atandı. 1958 Uluslararası Venedik Bienali'nde Türkiye'yi temsil etti. İTÜ Güzel Sanat Bölümü ile Görsel ve Çevresel Sanatlar Dalı'na başkanlık yaptı. 29 Nisan 2017'de İstanbul'da yaşama veda eden Bezeyiş'in yapıtları yurt içi ve yurt dışında birçok kurum ve özel koleksiyonda yer almaktadır.

Çalışmalarımda hareket noktam, geleneksel sanatımızın köklerine dayanan çağdaş Türk sanatının ileri dizayn yapısı ve görümsel felsefesinden kaynaklanan Doğa, İnsan, Yaşam olgusunun görsel etkinliğini günümüz düzeyinde yeni ve özgün yorumuyla uzay kavramında vurgulamaktır.

Sanatçının figüratif yapıtlarının kompozisyonlarındaki Anadolu folklorunu içeren yerel öğeler, akademide o dönem önemli bir iz bırakan Bedri Rahmi Eyüboğlu’nun etkisini hissettirir. Biçemi figüratif ve figüratif olmayan anlayış arasında gelgitlerle biçimlenirken, özellikle soyut resimleri kübizme özgü resimsel uzamın dışına çıkarak zamanla daha dışavurumcu (ekspresyonist) bir nitelik kazandı. Böylece figüratif resimleri bir yandan kültürel, diğer yandan ise törensel bir içerik kazandı.