Miraç

Hadislerde Peygamber Muhammed'in göğe yükseldiği yer olarak sunulan Aelia'daki Beytü'l-Makdis (Kutsanmış Ev), İbranice Süleyman Tapınağı'nın adının Arapça telaffuzudur. Birkaç yüzyıl sonra Müslümanlar tarafından şehre verilen Kudüs adının da kaynağıdır. Muhammed'in döneminde bu yapı harabe durumda veya tamamen kaybolmuş durumdaydı.

Abdülmelik döneminde Muallak (yükseltilmiş) taş üzerine inşa edilen Kubbetü's-Sahre da hadislerde İsra ve Miraç ile ilişkilendirilmekte ve Peygamber Muhammed'in göğe yükseldiği yer olarak sunulmaktadır.

Harem'üş şerif olarak isimlendirilen alanın güney duvarında bulunan Al-Aksa camii (bazen "mescid-i Aksa" olarak da anılır), muhtemelen siyasi nedenlerle beşinci Emevi halifesi Abdül-Melik (hükümranlık dönemi 685-705) veya halefi I. I. Velîd (hükümranlık dönemi 705-715) (veya her ikisi) tarafından inşa edilmiştir.

Miraç ile ilişkilendirilen diğer bir yapı Yükseliş Kubbesi dir. Tamamen farklı hikâyeleri ve tarihleri olan bu yapıların Muhammed'in miracı ile ilişkilendirilmesi ayrı bir tartışma (anakronizm) konusudur.

Kur'an'da miraçtan İsra ve Necm surelerinde söz edilir. Kur'an'ın 17. suresi günümüzde kullanılan adını ilk ayette geçen "İsra" kelimesinden alır; ifadenin Muhammed'in geceleyin Burak adlı bir binek üzerinde Muhammed'in Mekke'den Kudüs'e yaptığı mucizevi uçuşa atıfta bulunduğu kabul edilmektedir.

Ancak bu sure sahabeler zamanında ve muhtemelen başlangıçta Beni İsrâil Suresi (Arapça: بني إسرائيل, kelime anlamı 'İsrailoğulları') olarak adlandırılmaktaydı; aynı zamanla isra'ya dair rivayetler ve açıklamalar İslam literatürüne girmeye başladı ve eş zamanlı olarak surenin adı değişti.

Burada ilginç olan bir diğer nokta ise ayetin dışşal görünümünde Mescid-i Aksanın mescidi-i Haramdan bir bir yürüyüş mesafesi uzaklıkta olduğunun ima edilmesiydi. "Bir gece kulunu Mescid-i Harâm’dan çevresini mübarek kıldığımız Mescid-i Aksâ’ya -kendisine bazı âyetlerimizi gösterelim diye- götüren yücedir. O, gerçekten her şeyi işitmekte ve görmektedir." (El -İsra; 1) Bu sebeple getirilen bazı açıklamalara göre El Aksa Mekke yakınlarında bulunan Cirane mevkiinde bir mescit için kullanılmış, "uzak mescit" anlamında bir ifadeydi.

Hikâyenin yükseliş kısmıyla bağlantı kurulan bir diğer ifade de Necm Suresi 53:13-18'deki -öznesi belirsiz- şiirsel ifadelerdir.

"Nihai Sidr'in yanında,

Yakınında Cennet Bahçesi vardır

Sidr örtülerle kaplıyken!

Gözü asla sapmadı, ne de aşırıya kaçmadı.

Şüphesiz Rabbinin en büyük işaretlerinden bazılarını gördü."

Yukarıda kaydedilen iki ayet dışında, Kur'an'da Miraç ile ilişkilendirilen başka bir ayet yoktur. Ayrıca, Kur'an'da diğer peygamberlere yapılan mucize atıflarının aksine, Kur'an dışında Muhammed'in herhangi bir mucizesini reddeden ayetler bazı araştırmacıların dikkatini çekmektedir.

Hikâyedeki tüm detaylar, Muhammed'den birkaç yüzyıl sonra yazılmış siyer ve hadis derlemelerindeki anekdotlardan gelmektedir. En eski kayıtlarda bile görülebileceği gibi, farklı coğrafya ve inanç grupları arasında hikâye gelişip değişmeye devam etmektedir.

Mirac'tan önce neler olduğuna dair farklı anlatımlar vardır. Bazı anlatılara göre yükselişten önce Muhammed'in göğsü açılmış ve kalbine Zemzem suyu dökülerek ona bilgelik verilmiş ve ardından yükselişine hazırlanmıştır, diğerlerine göre bunların birbiri ile alakası yoktur. Bu arınma teması, içki imtihanında da görülmektedir. Ne zaman gerçekleştiği -yükselişten önce mi yoksa sonra mı- tartışmalıdır. En güvenilir kabul edilen iki hadis, o dönemde henüz birer çocuk olarak zikredilen Enes bin Mâlik ve İbn Abbas'a dayanmakta ve Muhammedin manevi doğruluğunu onaylamaktadır.

Sidretül münteha 7. kat gökte olduğuna inanılan, mitolojik anlatımlarla süslenmiş bir ağaçtır. "Sidretül münteha" Arapça bir izafet terkibi olup “son sedir” veya "tenhadaki sedir" anlamına gelir. Miraçta Muhammed'in eriştiği son durak Sidret'ül münteha (Necm Suresi:14-16) olarak geçer. İnanca göre bundan sonraki âleme geçebilmek yeryüzündeki varlıklar için mümkün değildir.

Sedirin nasıl bir ağaç olduğu konusunda, dini terimlere gizemli anlamlar yükleme eğilimindeki kesimlerce, abartılı rivayetlerle desteklenen anlatımlar yapılmıştır. Mütercim Âsım, Kamus adlı eserinde sidreyi meyveli bir ağaç olarak "Sidre, Arabistan kirazı denen bir ağaca verilen isimdir. Trabzon hurması bu ağacın cinsindendir, gölgesi gayet koyu ve latiftir." şeklinde tanımlar.

Bazı araştırmacılara göre Sidre'nin meyveli bir ağaç olarak tarif edilmesi kelimenin kullanım şekli ve Kur'ani kullanım ile uyumsuz bir yaklaşımdır. Bu sebeple Sidre en yaygın ve bilinen çamgillerden sedir ağacı olarak tercüme edilmelidir.

Tasavvufi yaklaşım: Arş, Kürsi, Levh-i mahfuz gibi Sidretül münteha da anlamları bilinmekle beraber İslam'da Tanrı'nın münezzeh (dinlerde sıklıkla rastlanan antropomorfizm gibi yaratılanlara benzememe, aşkınlık) sıfatıyla bağdaştırılmak amacıyla mahiyetinin bilinmediği ifade edilen nesnelerdir. Arapçada Arş koltuk, kürsi sandalye, levh-i mahfuz ise korunmuş levha anlamlarına gelir. Dini terminolojide Levhi-mahfuz üzerine kaza ve kaderin yazıldığı mahiyeti bilinmeyen korunmuş bir levhadır. Tanrı'nın eşyaları olarak nitelendirilebilecek olan bu nesnelerin tasavvuf ehline göre bir vücudu, şekil ve renkleri yoktur.

• Miracın Hicret'ten bir yıl ya da 16 ay önce recep ayının 27. gecesinde gerçekleştiğine inanılır. Rivayete göre Muhammed gece vakti Kâbe'den alınıp Burak adı verilen binek üstünde Mescid-i Aksa'ya götürülmüş, Burak'ı Beytü'l-Makdis'in (Süleyman Tapınağı) kalıntılarının güneybatı duvarına bağlamıştır. Muhammed sırasıyla eski Aksa denen bugünkü el-Aksa Camisi'nin altındaki yerden Mescid-i Aksa alanına girmiş, oradan Kubbetü's-Sahre'nın bulunduğu alana geçmiş ve orada İsa, Musa, Zekeriya peygamberlerle buluşmuştur. Günümüzde Nebi Minberi'nin bulunduğu alanda bütün peygamberlere namaz kıldırmış, oradan da Miraç Minberi'nin bulunduğu alandan göğe yükselmiştir.
• Hadislere göre Muhammed bu yükselmede gök katlarını Cebrail ile birlikte aşarken sırayla Âdem, Yusuf, Yahya ve İsa, İdris, Harun, Musa ve İbrahim peygamberleri görmüş, yedinci kat gökten sonra Sidret'ül Münteha’ya çıkmıştır. Cebrail’in Sidret'ül Münteha’dan ileriye geçememesi üzerine yolculuğunu tek olarak sürdürmüş, zaman, mekân ve cihetin olmadığı ifade edilen katta Allah ile aracısız görüşmüştür.
• Anlatılana göre Muhammed Mekke'ye döndüğünde yaşadıklarının gerçek olup olmadığından kuşku duyanların soru yağmuruna tutulmuştur. Ama sorulara doğru cevap vermiştir.
• İslam’ın ilk zamanlarında dinin oruç, zekât, şehitlik ve hac gibi belli kuralları, prensipleri tam olarak belirlenmemişti. Gece namazları rağbet görmekle birlikte, ibadet kuralları da açık ve seçik olarak belirlenmemişti. Rivayete göre İsra ve Miraç bu konudaki belirlenmeleri sağlamış olaylardır. Buna göre miraçta;
• Muhammed, Miraç sırasında namaz vakitlerinin beş vakit olarak düzenlenmesi gerektiğini öğrenmiş ve Miraç'tan sonra bu buyruğu Müslümanlara bildirmiştir. Hadis kaynaklarına göre Miraç'ta önce 50 vakit olarak bildirilen namaz, Peygamber Musa'nın bunun insanlara ağır geleceği şeklindeki ikazları üzerine Muhammed'in birkaç kere geri dönüp Allah'tan namazı hafifletmesini dilemesinin ardından beş vakte indirilmiştir.
• Şirk koşmayan herkesin cennete gireceği müjdesi verilmiştir.

Miracın gerçekleştiğine inanılan gece "Miraç Kandili" olarak kutlanır. Bu gece ile ilgili dini konuşmalar ve kutlamalar yapılır, dua ve tesbihat yapılır ve Yasin okunur. İnanca göre Muhammed Miraç'ta kendisine sunulan şarap, bal ve süt dolu üç bardaktan süt bardağını tercih ederek sütü içmiştir. Bu sebeple Anadolu'da çoğu yerde bu gecede süt içme ve dağıtma geleneği olduğu ifade edilmektedir. Bazı yerlerde tatlı da yapılır ve dağıtılır. Konya'da bu geceye “süt gecesi” de denilmektedir.

Kırklar Cemi veya kırklar meclisi, Alevilik ve Bektaşilik'te Muhammed'in, miraç dönüşü katıldığı söylenen toplu ibadet törenidir. Alevi anlatıları sözlü aktarımlara dayalı, yüzyıllar içerisinde gelişen değişen ve olgunlaştırılan hikâyelerdir. Aleviler bu olayı anmanın yanında dua etmek, şiir okumak ve Semah için cemevi adı verilen mekanlarda bir araya gelirler. Semah, kadınlar ve erkekler tarafından birlikte ve eş zamanlı yapılır ve bir Dede tarafından yönetilir.

Aleviliğin Miraç Hikâyesi: Muhammed bineği Burak ile Miraç'a çıktığı gün kendisine bal, süt ve şarap ya da elma ikram edilir. Hikâye Sünni Miraç hikâyelerinin aksine Muhammed'in yolculuk sırasında peygamberlik mührünü içeren yüzüğünü önüne çıkan bir aslana (bu Alidir) vermek zorunda kalmasıyla Allah ile görüşmeye geçebildiği -bir çeşit Muhammed'in Allah'ın emirlerini getiren bir kişilikten olmaktan çıkartılması- bir fasıl içerir. Muhammed Allah ile doksan bin kelam konuşur. Bu konuşmalar bir perde arkasından gerçekleşir. Ancak Ses tanıdıktır ve Ali'nin sesidir. Muhammed kendisiyle konuşanın kim olduğunu sorar. Cevap şöyledir: "Ben Allah'ım, ama seninle Ali'nin sesi ile konuşmayı seçtim." Bir başka rivayette olay daha ileri boyuta taşınır; perde açılır ve Muhammed Ali'nin yüzünü görür.

Benzer imalar ilerleyen kısımlarda da işlenir ve İslam teolojisinin geliştirdiği Allah'ın hiçbir yaratılmışa benzetilemeyeceği ve içine giremeyeceği anlayışı yanında, sünniliğin namaz, alkol yasağı, İslamda kadın ve erkeklerin ayrılması ve örtünme gibi geleneksel tutumlarına kısa göndermelerle meydan okunur; Şehre dönerken yolda bir dergaha rastlar. Kapıyı çalar içeriden: "Kimsiniz?" diye sorarlar. Muhammed, "Ben peygamberim. İçeriye girmek istiyorum" der. İçeriden: "Peygamberliğini git ümmetine yap. Bizim aramıza peygamber sığmaz" diye cevap gelir. Muhammed bu şekilde iki kere geri çevrilir. Bu sefer Muhammed, “Hâdimü’l-fıkarâyım, bir yoksulum, sizi görmek istedim" der. Bu sefer kapı ardına kadar açılır ve "Hoş geldin sefa getirdin" diye karşılanır.

İçeride 17'si kadın, 22'si erkek 39 kişi vardır. Muhammed, "Size kimler denir?" diye sorar. "Bize Kırklar denir" diye yanıt alır. "Ama burada 39 kişi saydım" der. "Selmân-ı Pak Pars'tadır" denir. Selmân az sonra bir üzüm tanesi ile gelir. Bu üzüm Allah'ın görüşme sırasında Hasan ve Hüseyin'e göndermek üzere perdenin altından Muhammed'e uzattığı bir salkım üzümün bir tanesidir. Muhammed'den üzümü pay etmesini isterler. Cebrâîl'in delâletiyle üzümü ezip şerbet eder ve kırklara pay eder. Kırklar mest-i elest olup, "Allah" deyip, üryan ve püryan semaha kalkarlar. Muhammed dahi semaha kalkar, imamesi başından düşer kırk pare olur, kırklar alıp bellerine bağlarlar.

Muhammed, cennetten inerken Aslan'a verdiği yüzüğü Ali'de görür, bu yüzüğü daha önce de Allah'ın elinde görmüştür. Onu kucaklar ve şöyle der: "Ali, eğer doğumunu kendi gözlerimle görmeseydim ve seni kendi ellerimle sarmamış olsaydım, senin Allah olduğuna inanırdım."

Kimilerine göre bu yükselme fiziksel, kimilerine göre manevi, kimilerine göre hem maddi hem manevi, kimilerine göre de ne tam anlamıyla maddi ne de tam anlamıyla manevidir. Muhammed'in eşi Aişe, Miraç sırasında Muhammed'in vücudunun yerinden kaybolmadığını bildirmiştir. “Bedeninin yokluğu hissedilmemiş” olduğu ifadesine karşın, Schimmel gibi bazı yorumcular ve din bilginleri ayetteki "kuluyla birlikte" ifadesini ve Burak adlı bineğin kullanılmasını gerekçe göstererek söz konusu yolculuğun ruhsal bir deneyim olduğu tezine karşı çıkmıştır.

Neşet Çağatay'a göre; miraçla ilgili olarak Ayşe'nin ifadesi şöyledir: Muhammed, doğrudan doğruya Rabb'ini değil, Cebrail'i temaşa etmiştir. Ayşe bunun için Kuran'da Allah'ı görmenin mümkün olmadığını ifade eden ayeti kanıt göstermiştir.

Göğe çıkarak Allah'a ulaşmanın Allah'a mekân ve yön izafe edilmesi anlamına geldiğini ifade eden İlahiyatçı yazar İhsan Eliaçık miracı anlatılan biçimiyle reddeder ve bunun bir vizyon olduğunu belirtir.

Süleyman Ateş, Buhari'de kaydedilen bir hadise göre miracın peygamberlikten önce Muhammed'in Kâbe'nin yanında uyurken gördüğü bir rüyadan ibaret olduğu kaydıyla geleneksel anlamdaki miraç anlayışına karşı eleştirilerini sıralar.

Alevi İslam inancında Mescid-i Aksa'nın inşa tarihine ve gök katları bilgisinin mitolojik kökenlerine dikkat çekilerek miraç ve bağlantılı olarak namaz gibi konulara sembolik anlamlar verilir.

Zerdüştlük inancında da Zerdüşt'ün göklere yükseldiği, cennet ve cehennemi gördüğü, meleklerle ve Tanrı ile görüştüğüne inanılır. Miraçname kültürü ile zerdüşt edebiyatı arasında çok sayıda paralellikler bulunuyor.

Prof. Dr. Mikail Bayram ve ilahiyatçı yazar Cemil Kılıç miraç rivayetlerinin kaynağı olarak Zerdüştlerin kitabı Ardavirafname [en]yi işaret etmektedirler. Bu yazarlara göre İslam'a hadisler yoluyla geçirilen ve yeni uyarlamalarla farklı inanç ve mitolojilerin kaynağı haline getirilen miraç rivayetleri İslam'ın kendi inanç esaslarına da aykırılıklar ve çelişkiler içeren bir efsaneden ibarettir. Ancak Ardavirafname adlı bu kaynağın eldeki şeklinin MS. 9. veya 10. yüzyıldan kalma olabileceği ifade edilmektedir.

Göğe yükselen insan anlatıları, erken dönem Yahudi ve Hristiyan literatüründe de bulunur. Örneğin, Hanok kitabı, bir melek tarafından Nuh'un büyük büyükbabası olan ata Hanok'a verilen bir cennet turunu anlatır. İbrahim'in Ahit'inde [en], İbrahim'e cennette doğruların ve doğru olmayanların yargısı gösterilir.