Millet-i Rûm Milliyetçiliğin yükselişi ve Millet-i Rûm'un gerilemesi

19. yüzyılın başlarında, Rum Ortodoks aydınları Millet-i Rûm'u yeniden kavramsallaştırmaya çalıştılar. Yeni, etnik bir "Roma" ulusal kimliği ve yeni bir Bizans devletini savundular, ancak gelecekteki bir devlet vizyonları tüm Balkan Ortodoks Hristiyanlarını içeriyordu. Bu Megali İdea, yeni bir Yunan devleti kurarak Doğu Roma İmparatorluğu'nu canlandırma hedefini ima ediyordu. Arumen, Slav ve Arnavut kökenli kentsel nüfus arasında yayıldı ve kendilerini giderek Yunan olarak görmeye başladılar. Öte yandan, 19. yüzyılın ortalarında Osmanlı Tanzimat reformları, ayrılıkçı tabi milletler arasında Osmanlıcılığı teşvik etmeyi ve imparatorluk içindeki milliyetçi hareketleri durdurmayı amaçlamış, ancak başarılı olamamıştır. Osmanlı İmparatorluğu döneminde milliyetçiliğin yükselişiyle birlikte Millet-i Rûm, dini akidenin etnik milliyetle sürekli özdeşleştirilmesiyle bozulmaya başladı. İçindeki her etnik grubun ulusal uyanışı karmaşıktı ve grupların çoğu birbirleriyle etkileşime girdi. 1870'te Osmanlılar tarafından tanınan Bulgar Eksarhlığı, tek taraflı olarak 1833'te Yunanistan ve 1865'te Romanya otosefal Ortodoks Kilisesi ilan edilmesinden sonraki bir dizi olayda yalnızca bir bağlantıydı.

93 Harbi, Balkan Yarımadası'ndaki Osmanlı gücüne kesin bir darbe indirdi. Sırp Ortodoks Kilisesi de 1879'da otosefal oldu. Arnavutların, yaşadıkları toprakların komşu Karadağ, Sırbistan, Bulgaristan ve Yunanistan arasında paylaşılacağı korkusu, Arnavut milliyetçiliğinin yükselişini körükledi ve Prizren İttifakı kuruldu. Arumenlerin 1905'te Osmanlı İmparatorluğu'nda ayrı bir millet (Ulah Milleti) olarak tanınması, bu Balkan milliyetçiliği yarışmasında bardağı taşıran son damla oldu. Sonuç olarak, 20. yüzyılın arifesinde Makedonya'da Balkan halkları arasında yoğun etnik ve ulusal rekabetler ortaya çıktı. Bunu bölgedeki Rum, Sırp, Bulgar ve Arumen toplulukları arasında bir dizi çatışma izledi. 1908 Jön Türk Devrimi, 1878'de Padişah tarafından askıya alınan Meclis-i Mebûsan'ı geri getirdi. Ancak, monarşik kurumların yerini alma süreci başarısız oldu ve İmparatorluğun Avrupa çevresi, yerel isyanların baskıları altında parçalanmaya devam etti. Daha sonra, Balkan Savaşları (1912-1923) ve I. Dünya Savaşı (1914-1918) ile Osmanlı İmparatorluğu, Küçük Asya'dakiler dışında neredeyse sahip olduğu toprakların çoğunu kaybetti. Bu savaşlar ve müteakip Türk Kurtuluş Savaşı'nın Türk-Yunan Cephesi (1919-1922) Millet-i Rûm'a fiilen son verdi. 1923'teki Lozan Antlaşması, yeni Türkiye Cumhuriyeti'nin tanınmasına ve Osmanlı İmparatorluğu'nun sona ermesine yol açtı.