Maoist Komünist Partisi Doğu Anadolu Bölge Komitesi

Tunceli ve İstanbul'da yoğunlaşan Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist (TKP/ML), 1983 yılına geldiğinde, 2. Konferans'ta seçmiş olduğu merkezi kadrolarının çoğunu kaybetmişti. Bölgesel bir dönem başlamış, partinin birçok bölgeyle bağı kopmuştu. O yıllarda, yurtdışında kurulmuş olan TKP/ML'nin Yurt Dışı Bürosu ülkedeki üyelerini yurtdışında kendi etrafında topluyordu. Yurt Dışı Bürosu'nun bu tavrına ülkedekiler, "Bu revizyonist klik, partiyi ele geçirmeye çalışıyor" diye karşı çıkıyorlardı. Bu eleştirileri yürütenlerin başında Tunceli'deki silahlı grup vardı.

O yıllarda TKP/ML'nin Cunta tarafından ele geçirilmemiş kadroları, 2. Konferans'ta Merkez Komitesine seçilmiş olan Kazım Çelik'in etrafında toplanmışlardı. TKP/ML'deki ayrılığı engelleyen Kazım Çelik'in TKP/ML'yi yeni bir Konferansa götürebilmek için Merkez Komitesine tabandan atama yoluyla kadrolar doldurması, eleştirilmesine yol açtı. Bu tartışmaların olduğu sırada, 3. Konferansı örgütlemek, hazırlamak için Tunceli'deki gerilla gruplarının başında bulunan Kazım Çelik'in bir grup arkadaşıyla birlikte Elazığ Palu'da 20 Mayıs 1987 günü çıkan çatışmada öldürülmesi TKP/ML içindeki tartışmayı büyüttü. Ülke içindeki mücadeleyi sürdüren kadrolar, Eylül 1987'de yayınladıkları bir bildiriyle, yurt dışındakileri partinin başından attıklarını ve bundan böyle TKP/ML-Doğu Anadolu Bölge Komitesi olarak yola devam edeceklerini açıkladılar. Bunun üzerine Yurt Dışı Bürosu, DABK'ı temsilen yurt dışına gelen iki delegeyi de ikna ederek Konferans düzenledi. Artık fiilen iki TKP/ML vardı. Yurt Dışı Bürosu'nun çevresinde toplananlara Konferansçılar, Tunceli'dekilere DABK'çılar denmeye başlandı. Nitekim DABK da kendi konferansını Ağustos 1989'da yaptı ve kendi MK'sini seçti. Her biri TKP/ML'yi kendisinin temsil ettiğini söyleyen bu iki grup arasında yapılan görüşmeler sonrasında, 1992'de, 1. Olağanüstü Parti Konferansı'yla yeniden birleşme sağlandı.