Kutsal Havariler Manastırı Muharebesi Arkaplan

19. yüzyılın ikinci yarısına gelindiğinde Muş vadisindeki Ermeni nüfusun yaşam koşulları dayanılmaz hale gelmişti. Merkezi hükûmetin resmi ve gayri resmi vergi ve aidatlarına ve Kürt reislerinin geleneksel haraçlarını gasp etmesine ek olarak, yağmacı Kürt aşiretlerine Hamidiye olarak bilinen yarı düzenli Kürt süvari birliklerine dahil edildikten sonra resmi bir statü verildi. Sonuç olarak, binlerce Ermeni çiftçi topraklarını kaybetti ve geçici işçi olarak geçimlerini sağlamaya çalıştı ya da yoksul ve bakımsız koşullarda yaşamak için Konstantinopolis'e ve diğer şehirlere göç etti. Konstantinopolis'in vadettiği reformların defalarca başarısızlıkla sonuçlanması, bazı Ermenilerin meşru müdafaa için yerel önlemler almasına yol açtı. Sosyal Demokrat Hınçak Partisi ve Ermeni Devrimci Federasyonu bölgede faaliyet gösteren iki Ermeni siyasi grubuydu. 1894'te Sason'da Ermenilerin katledilmesi ve 1895 ile 1896'da Muş Ovası'nda daha yaygın olarak Hamidiye katliamı olarak bilinen olaylardan sonra, 1880'lerdeki siyasi faaliyet fedai olarak bilinen silahlı özsavunma birliklerine dönüştü. Dağları güvenli sığınaklar ve siyasi ajitasyon alanları olarak kullandılar. 1899'da birçok Ermeni fedayi komutan öldürüldü ve Bitlis Vilayetinin Sasun ilçesindeki tüm bu grupların liderliği Andranik Ozanyan'a verildi. Andranik'in komutası altında otuz sekiz köy vardı.