İzmir-Eğirdir demiryolu

Osmanlı hükûmeti, İngiliz sermayeli Ottoman Railway Company / Osmanlı Demiryolu Şirketi (ORC)'ne 22 Eylül 1856'da İzmir'den Aydın'a demiryolu inşa edilmesi için imtiyaz vermiştir. Aynı yıl inşasına başlanan demiryolu hattı 30 Ekim 1858'de Gaziemir'e ulaşarak kısmen hizmete girmiş ve Türkiye'deki ilk demiryolu hattı olmuştur. ORC Şirketi'nin yaşadığı mali sıkıntılar sebebiyle demiryolu hattının kalan kısımlarının inşası kısmen yavaşlamış olsa da hat 24 Aralık 1860'ta Torbalı'ya, 15 Kasım 1862'de Selçuk'a ve 1 Temmuz 1866'da ise Aydın'a ulaşarak tamamen hizmete girmiştir.

ORC Şirketi 1881'de mevcut hattın Aydın'dan Denizli ve Dinar'a uzatılması için yeni bir imtiyaz elde etmiştir. Aynı yıl inşasına başlanan demiryolu hattı, 1 Temmuz 1882'de Sarayköy'e ve inşaat işlerindeki kısa süreli bir gecikmenin ardından 13 Ocak 1889'da ise Denizli ve Dinar'a ulaşmıştır.

İngiliz sermayeli ORC Şirketi, Alman sermayeli Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie / Osmanlı Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi ile rekabet edebilmek için demiryolu hattını Konya'ya kadar uzatmayı amaçlamış ve bu kapsamda 1912'de hat Eğirdir'e uzatılmıştır. Ancak gerek yetersiz planlama gerekse de 1914'te I. Dünya Savaşı'nın başlaması nedeniyle hattaki tüm inşa faaliyetleri durdurulmuştur. Savaş sırasında demiryolu hattına Osmanlı hükûmeti tarafından ele konulmuş ve hat askerî birliklerin taşınması için kullanılmıştır. ORC Şirketi, savaştan sonra demiryolu hattının kontrolünü tekrar eline almış, ancak herhangi bir hat uzatma faaliyetinde bulunmamıştır.

ORC Şirketi ana hat imtiyazı haricinde aldığı küçük çaplı imtiyazlarla daha kısa şube hatları da inşa etmiştir. Bu kapsamda 30 Ekim 1858'de Gaziemir – Seydiköy, 27 Temmuz 1860'ta Şirinyer – Buca, 1883 ve 1884'te Torbalı – Çatal – Ödemiş ve Çatal – Tire, 13 Ekim 1889'da Goncalı – Denizli, 29 Aralık 1889'da Sütlaç – Çivril ve 1 Aralık 1890'da ise Ortaklar – Söke şube demiryolu hatları hizmete girmiştir.

1923'te Türkiye Cumhuriyeti'nin kurulmasından sonra alınan demiryollarının millileştirilmesi kararı kapsamında ORC Şirketi 1 Haziran 1935'te TCDD tarafından satın alınarak feshedilmiş ve şirkete ait tüm demiryolu hatları TCDD'nin denetimine girmiştir.[note 1]

Hat, TCDD tarafından devralındıktan sonra, 26 Mart 1936'da hizmete giren Afyonkarahisar – Karakuyu demiryolu ile Afyonkarahisar'a ve Bozanönü – Isparta demiryolu ile Isparta'ya bağlantı sağlanmıştır. Ayrıca, 1 Ekim 1936'da hizmete giren Gümüşgün – Burdur demiryolu ile de Burdur'a bağlantı sağlanmıştır.

Hattın Sütlaç – Çivril demiryolu kısmı 1988'de kapatılmıştır. Çivril Garı ve binalar kompleksi korunması gerekli kültür varlıkları olarak tescil edilmiştir. Hattın doğu aksındaki son istasyonu olan Eğirdir Tren İstasyonu ise 2003'te kapatılmış ve hat, 31,368 kilometre (19,491 mi) batıda Bozanönü – Isparta demiryolu'nun başlangıç noktası olan Bozanönü Tren İstasyonu'nda bitecek şekilde yeniden düzenlenmiştir. Böylece hattın toplam uzunluğu 438,932 kilometre (272,740 mi) olmuştur.

1. Güzergâh
2. 1858İzmir Alsancak Garı Şirinyer – Gaziemir
3. 1858Gaziemir Seydiköy
4. 1860Şirinyer Buca
5. 1860Gaziemir Torbalı
6. 1861Torbalı Kozpınar
7. 1862Kozpınar Selçuk
8. 1866Selçuk Ortaklar – Aydın Garı
9. 1881Aydın Garı Kuyucak
10. 1882Kuyucak Sarayköy
11. 1889Sarayköy Goncalı – Sütlaç – Dinar
12. 1889Goncalı Denizli Garı
13. 1889Sütlaç Çivril
14. 1890Ortaklar Söke
15. 1912Dinar Gümüşgün – Bozanönü – Eğirdir Tren İstasyonu
16. 1936Bozanönü Isparta Garı
17. 1936Gümüşgün Burdur Garı
18. 1937Nazilli Nazilli Sümerbank Basma Fabrikası

1. Göller Ekspresi
2. Güller Ekspresi
3. Pamukkale Ekspresi
4. Basmane Ödemiş
5. Basmane Tire
6. Basmane Nazilli
7. Basmane Denizli
8. Söke Nazilli
9. Söke Denizli