Fransa'daki Türkler

İlk Türkler, 16.ve 17. yüzyıllarda Fransa'ya Osmanlı İmparatorluğu'ndan gelen kürekçi ve tüccarlar olarak yerleşti; tarihçi Ina Baghdiantz McCabe, bu süre zarfında Marsilya'yı "Türk şehri" olarak nitelendirdi.

Fransa, 8 Mayıs 1965'te Türkiye ile ikili bir işçi işe alım anlaşması imzaladı çünkü İtalya, İspanya ve Portekiz gibi diğer ülkelerden gelen başvuru sayısı yeterli değildi. 1975 yılına gelindiğinde Fransa'da yaşayan 55.710 Türk işçi vardı, bu sayı 1999'da neredeyse dört katına çıkarak 198.000'e yükseldi. Türk göçmenlerin çoğunluğu Türkiye'nin kırsal bölgelerinden, özellikle de İç Anadolu Bölgesi'dan geldi.

Türk göçmenlerin çoğunluğu anlaşma sırasında gelirken, birçoğu da daha erken geldi. Örneğin, göç dalgalarının daha az olduğu bölgelerde bile, Cholet 1945'ten beri yerleşik bir Türk topluluğuna sahipti.

INSEE'ye göre, 2013 yılında Fransa'daki Türklerin sayısı 216.000'i (yaklaşık 102.000 kadın dahil) aşarak Fransa'da yaşayan tüm yabancıların %5'ini oluşturmuştur. Fransa'daki Türk konsoloslukları ise Fransa'da ikamet eden 611.000'den fazla Türk ve Türk kökenli Fransız vatandaşı saymıştır.

Özellikle Fransa'nın başkenti Paris ve dolaylarında yaşarlar. Paris'e 20 km uzaklıktaki Val-d'Oise ilinin nüfusun %15'i etnik Türk asıllı Türk vatandaşı olan Türk, Kürt, Süryani ve Keldani asıllı Türk vatandaşları ile birlikte Val-d'Oise nüfusun %20'sini oluşturmaktadır. Seine-Saint-Denis'ye bağlı olan Clichy-sous-Bois ve Montfermeil banliyölerin nüfusunun önemli bir payını Türk vatandaşı oluşturmaktadır.

2020 yılında ise Fransa'da en az 1.000.000 Türk kökenli insan bulunmaktaydı ve bunların yarısı Fransız vatandaşıydı. Bu, Almanya'dan sonra Avrupa'daki en büyük ikinci Türk topluluğunu oluşturmaktadır.

Fransa'daki Türk topluluğu ağırlıklı olarak Müslümandır. Dindarlıkları güçlüdür ve kültürel asimilasyona karşı bir direniş olarak algılanmaktadır. Türk kimliğinin bu şekilde korunması, dini nitelikteki çok sayıda kültürel derneğe katılımı da içermektedir.

Bu bağlamda, dini kurumlar burada İslami uygulamaları geliştirmek ve köken ülkelerinin kültürlerini korumak için adımlar atmaktadır. Diyanet (DITIB ve CCMTF aracılığıyla), Milli Görüş Hareketi (CIMG) ve Alevi Federasyonu (FUAF) bu örgütlerde merkezi bir rol oynamaktadır. Dolayısıyla, dini uygulama aynı zamanda diasporanın siyasallaşmasında da önemli bir rol oynamaktadır. 2000 yılından bu yana, Fransa'daki bu topluluk daha görünür ve siyasi olarak daha aktif hale gelmiştir. Aynı zamanda, ideolojik bölünmelere bağlı çeşitli bölümler ve geçişler giderek daha çeşitli hale gelmektedir.