Engin Sezer Sezer Vurgusu

1. Engin Sezer'in genel dilbilim ve Türk dili çalışmalarına 1981 yılında Journal of Turkish Studies dergisinde yayımlanan "On Non-Final Stress in Turkish" (Türkçede Sonda Olmayan Vurgu Üzerine) adlı makalesiyle Sezer Vurgusu kuramını getirmiştir
2. Türkçede kelime vurgusu kural olarak son hecede yer alır. Ancak yer adları ve bazı alıntı sözcükler bu ana kurala uymaz ve vurgu sözcüğün daha önceki hecelerine kayar. 1981'den önce dilbilimciler, bu istisnai sözcüklerdeki vurguların rastgele olduğunu veya alındıkları yabancı dillerin vurgularının da doğrudan alındığını varsayıyordu. Engin Sezer, yaptığı araştırmayla bu istisnaların da Türkçeye özgü katı bir sesbilimsel hece ağırlığı sistemine uyduğunu öne sürdü. Hece ağırlığı kuramında ünsüzle biten heceler ağır, ünlüyle biten heceler hafiftir

Literatürde Sezer Vurgusu olarak anılan bu formüle göre

1. Eğer kelimenin sondan üçüncü hecesi ünsüzle ve sondan ikinci hecesi ünlüyle biterse, kelimenin vurgusu sondan üçüncü heceye düşer (Örn An-ka-ra, Mar-ma-ris)
2. Diğer hece dizilimi durumlarında vurgu, sondan ikinci heceye düşer (Örn İs-tan-bul, A-dan-a, lo-kan-ta)
3. Bu kural, Sharon Inkelas ve Cemil Orhan Orgun gibi sesbilimciler tarafından Türkçenin sesbilim modellerinde bir dönüm noktası olarak kabul edilmiş ve uluslararası akademik çalışmalarda Sezer Stress adıyla standart bir terim haline gelmiştir