Cezayir'in Bombardımanı (1816)

18. yüzyılın sonlarından itibaren Cezayir, Tunus ve Trablus beyleri, Osmanlı İmparatorluğu'na bağlı olmakla birlikte büyük ölçüde özerk biçimde hareket ediyor; Akdeniz’de korsanlık faaliyetleri yürütüyordu. Napolyon Savaşları’nın ardından İngiltere, bu korsanların ticarete verdiği zararı önlemek amacıyla bölgedeki Osmanlı eyaletlerine baskı yapmaya başladı. 1816 yılı başlarında Amiral Edward Pellew, Tunus ve Trablus beyleriyle anlaşma yaparak köleliği kaldırttı. Ancak Cezayir Eyaleti, benzer şartları reddetti ve Avrupa esirlerinin bir kısmını iade etmeyi kabul etmedi.

27 Ağustos sabahı Amiral Pellew komutasındaki filo Cezayir açıklarına ulaştı. Donanma, şehrin güneybatısındaki açıkta konuşlandı ve öğleden sonra topçu ateşi başladı. Limandaki tahkimatlar kısa sürede ağır hasar aldı; mühimmat depoları ve tersane binaları alev aldı. Bombardıman yaklaşık dokuz saat sürdü. İngiliz-Hollanda filosu gece boyunca ateşi sürdürdü; sabah olduğunda savunma bataryalarının çoğu imha edilmişti.

Bombardımanın ardından yapılan antlaşma gereği, Cezayir Eyaleti 3.000’den fazla Avrupalı esiri serbest bıraktı ve Hristiyan köle ticaretini resmen sonlandırmayı taahhüt etti. Cezayir Dayısı Ömer Ağa, esirlerin serbest bırakılması karşılığında şehre yönelik saldırının sonlandırılmasını kabul etti. Ancak korsanlık faaliyetleri bölgeden tamamen silinmedi; 1830’daki Fransız işgali, bu dönemin kesin sonu olarak kabul edilir.

Cezayir’in Bombardımanı, Britanya'nın 19. yüzyılın başındaki deniz üstünlüğünün ve kölelik karşıtı diplomatik politikasının bir göstergesi olarak değerlendirilir. Bazı tarihçiler bu olayı "insani müdahalenin erken bir örneği" olarak nitelerken, bazıları da operasyonu "ekonomik ve siyasi nüfuz kurma girişimi" olarak yorumlamaktadır.